Hellenic Electronic Center

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Home

Του Βασίλη Κυρατζόπουλου

E-mail Print PDF

Του Βασίλη Κυρατζόπουλου

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ ΠΡΟΣ Ε.Ε., ΕΛΛΑΣ, ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ:

Στις 3 Οκτωβρίου 2005, οι αφέτες της Ε.Ε., έχοντας ως κύριο διαιτητή την Αγγλία (που συνεχίζει να βλέπει την Ε.Ε ως μόνο μια οικονομική Ένωση), επισήμαναν την αρχή του 15ετούς Μαραθώνα της Τουρκίας. Στην έναρξη τη σκυτάλη κρατά ο Ερντογάν και η παρέα του από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΚΔΑ). Είναι γεγονός ότι θα αγωνιστούν με άρβυλα στα πόδια, που θα τους βαραίνουν και θα τους κουράσουν πολύ περισσότερο από οιονδήποτε άλλο αγωνιστή που είχε ή θα έχει να διανύσει την απόσταση.

Οι συχνές επαφές του Ράμσφελντ, αλλά και η επίσκεψή του στην Τουρκία (στην προπολεμική περίοδο του Ιράκ το 1999), έδειξε ότι ο Μαραθώνας δεν θα διεξαχθεί «επί ίσοις όροις» για όλους τους συμμετέχοντες, αν και οι νέοι υποψήφιοι αγωνιστές προετοιμάζονταν για μεγάλη περίοδο.

Η Τουρκία είχε δείξει πρόθεση να συμμετάσχει από το 1961, ενώ επίσημα την αίτηση συμμετοχής την κατάθεσε το 1987. Είναι γεγονός ότι οι κανόνες για τους δρομείς που θέλουν να λάβουν μέρος στον αγώνα τέθηκαν στην Κοπεγχάγη στις 22/6/1993 και η αίτηση της Τουρκίας έγινε δεκτή στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (Ε. Σ.) του Λουξεμβούργου τον Δεκέμβριο του 1997.

Κριτήρια Κοπεγχάγης

Το Ε.Σ. το 1993 στην συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης αποφασίζει τα κριτήρια διεύρυνσης που θα ισχύουν για τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες (κυρίως γι’ αυτές που είχαν αποδεσμευτεί από το Ανατολικό Μπλοκ). Τα κριτήρια συγκεντρώθηκαν σε 3 βασικά κεφάλαια: Πολιτικά, Οικονομικά και Νομικά. Ας τα δούμε εν συντομία :

  • Πολιτικά κριτήρια : Το δημοκρατικό πολίτευμα να εδραιώνεται με οργανισμούς και θεσμούς (δίδεται σημασία στην προστασία των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων ΜΚΟ). Να υπάρχει κράτος Δικαίου. Σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα. Προστασία των.
  • Οικονομικά κριτήρια : Η προσφορά και ζήτηση να καθορίζεται από τους κανόνες της αγοράς. Να μην υπάρχουν εμπόδια σε επιχειρήσεις που θέλουν να δραστηριοποιηθούν (άνοιγμα επιχειρήσεων) ή να εγκαταλείψουν (πτώχευση) την αγορά. Να υπάρχει νομοθεσία που θα προστατεύει τα κεκτημένα των επιχειρήσεων (δικαίωμα απόκτησης ακινήτων σε οποιοδήποτε κράτος μέλος). Να δημιουργηθεί περιβάλλον που θα προστατεύει τις οικονομικές και τιμολογιακές ισορροπίες. Τα οικονομικά μέσα, να οργανωθούν με τρόπο που προορίζουν τα κεφάλαια στην παραγωγή. Οι οικονομικές δραστηριότητες να έχουν περιθώριο να ιδρύονται με μακροοικονομικούς στόχους. Η νομοθεσία κάθε υποψηφίου πρέπει να είναι κατάλληλη για την ίδρυση μακροπρόθεσμων οικονομικών δραστηριοτήτων .
  • Κριτήριο Σύγκλισης Νόμων: Για να εφαρμοστεί μία κοινή εξωτερική πολιτική και ασφάλεια, τα κράτη μέλη πρέπει να έχουν ένα κοινό νομικό πλαίσιο. Η Νομισματική Πολιτική πρέπει να εφαρμόζεται από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες. Οι τελωνειακές αρχές πρέπει να είναι οργανωμένες για να εφαρμόσουν τις αρχές της τελωνιακής σύνδεσης.

Κριτήρια Σύγκλισης στην Κοινότητα

Στο άρθρο 121 παρ.1 της Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας αναφέρονται τέσσερα κριτήρια σύγκλισης, τα οποία η Τουρκία πρέπει να έχει διεκπεραιώσει όταν θα έχει πλησιάσει στο νήμα, τα οποία είναι:

  • Σταθερότητα των τιμών , το ποσοστό πληθωρισμού του συγκεκριμένου κράτους μέλους δεν πρέπει να υπερβαίνει κατά ποσοστό μεγαλύτερο του 1,5% εκείνου των κρατών μελών με τις καλύτερες επιδόσεις …
  • Δημοσιονομική κατάσταση, ο λόγος μεταξύ του ετήσιου δημοσιονομικού ελλείμματος και του ακαθαρίστου εγχώριου προϊόντος δε πρέπει να είναι ανώτερος του 3%, και ο λόγος μεταξύ του ακαθαρίστου δημοσίου χρέους και του ακαθαρίστου εγχώριου προϊόντος δεν πρέπει να υπερβαίνει το 60% …
  • Συναλλαγματική Ισοτιμία, Το κράτος μέλος για δύο έτη δεν πρέπει να έχει υποτιμήσει το νόμισμά του και πρέπει να συμμετάσχει ανελλιπώς στον μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος …
  • Μακροπρόθεσμα επιτόκια, τα ονομαστικά μακροπρόθεσμα επιτόκια δεν πρέπει να υπερβαίνουν κατά ποσοστό μεγαλύτερο του 2% εκείνα των τριών μελών, με τις καλύτερες επιδόσεις από άποψη σταθερότητας τιμών …

Ελσίνκι 1999

Το πρώτο φως για την υλοποίηση της τουρκικής επιθυμίας φάνηκε στο Ε. Σ. του Ελσίνκι το Δεκέμβριο του 1999. Στο Ελσίνκι με το άρθρο 12 των συμπερασμάτων της προεδρίας καθορίστηκε ο τρόπος που η Τουρκία θα κατέβαινε στον αγωνιστικό χώρο. Συγκεκριμένα αναφέρεται:

«Αρθ.12. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκφράζει την ικανοποίησή του για τις πρόσφατες θετικές εξελίξεις στην Τουρκία, όπως επισημαίνει η Επιτροπή στην έκθεση προόδου της, καθώς και για την πρόθεση της Τουρκίας να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις της προκειμένου να συμμορφωθεί προς τα κριτήρια της Κοπεγχάγης [1]. Η Τουρκία είναι υποψήφιο κράτος που προορίζεται να προσχωρήσει στην ‘Ένωση με βάση τα ίδια κριτήρια τα οποία ισχύουν για τα λοιπά υποψήφια κράτη [2]. Με βάση την υφιστάμενη ευρωπαϊκή στρατηγική, για την Τουρκία, όπως και για άλλα υποψήφια κράτη, θα ισχύει μια προενταξιακή στρατηγική για την ενθάρρυνση και στήριξη των μεταρρυθμίσεών της. Η στρατηγική αυτή θα περιλαμβάνει ενισχυμένο πολιτικό διάλογο, με έμφαση στην πρόοδο για την εκπλήρωση των πολιτικών κριτηρίων προσχώρησης ιδίως όσον αφορά το θέμα των ανθρώπινων δικαιωμάτων [3], καθώς και στα θέματα που αναφέρονται στην παράγραφο 4 και στην παράγραφο 9 σημείο (α) [4]. Η Τουρκία θα έχει επίσης την ευκαιρία να συμμετέχει σε κοινοτικά προγράμματα και οργανισμούς, και σε συνεδριάσεις μεταξύ υποψήφιων κρατών και της Ένωσης στα πλαίσια της διαδικασίας προσχώρησης [5]. Σε συνδυασμό με ένα εθνικό πρόγραμμα για την αποδοχή του κεκτημένου, θα εκπονηθεί μια εταιρική σχέση προσχώρησης βάσει των συμπερασμάτων προηγούμενων Ε. Σ., αλλά με προτεραιότητες στις οποίες πρέπει να επικεντρωθούν οι προπαρασκευαστικές εργασίες για την προσχώρηση λαμβανομένων υπόψη των πολιτικών και οικονομικών κριτηρίων και των υποχρεώσεων ενός κράτους μέλους [6]. Θα δημιουργηθούν ενδεδειγμένοι μηχανισμοί παρακολούθησης. Για να ενισχυθεί η εναρμόνιση της τουρκικής νομοθεσίας και πρακτικής με το κεκτημένο [7], καλείται η Επιτροπή να εκπονήσει μια διαδικασία αναλυτικής εξέτασης του κεκτημένου. Το Ε. Σ. καλεί την Επιτροπή να υποβάλει ένα ενιαίο πλαίσιο για το συντονισμό όλων των πηγών κοινοτικής προενταξιακής χρηματοδοτικής ενίσχυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης [8].

Με [*] επισημαίνονται βασικά σημεία του άρθρου 12, τα οποία θα αναλυθούν στο παρόν κείμενο.

Τις ημερομηνίες εκείνες το άρθρο αυτό με το πρόσχημα «για να ημερεύσει ο λύκος πρέπει να τον ταΐσουμε και να τον χαϊδέψουμε», θεωρήθηκε θετικότατο. Ενώ η κουτοπονηριά ή η αθωότητα της ελληνικής πλευράς ήταν ότι «τα επιβαλλόμενα θα ήταν υπέρ αρκετά» για να απαλλαχθούμε από το τουρκικό πρόβλημα ή να το προαγάγουμε σε τούρκο-ευρωπαϊκό πρόβλημα.

Το μέτρο «ημέρευσης του θηρίου», θα ήταν οι εκθέσεις της επιτροπής «Πορεία της Τουρκίας για την προσχώρηση στην Ε.Ε.». Η επιτροπή ήδη είχε ενεργοποιηθεί από τις αποφάσεις του Cardiff τον 6/1998. Οι εκθέσεις της περιόδου 1999 – 2001, συμβάλλουν στην ανακοίνωση της Κοπεγχάγης τον 12/2002 και επισημαίνουν ότι «το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το Δεκέμβριο του 2004 θα λάβει σοβαρά υπόψη εάν η Τουρκία θα ικανοποιεί τα πολιτικά κριτήρια της Κοπεγχάγης…».

Στο σημείο [4] αναφέρονται 2 άρθρα με τα οποία ζωγραφίζεται το τι δίνει η Ελλάδα (άρθρο 4 των Συμπερασμάτων) και η Κύπρος ( άρθρο 9 (α)). Να μελετήσουμε τα δύο άρθρα και μετά να αναλύσουμε τα αποτελέσματα αυτών με τα γεγονότα που συνέβησαν τα τελευταία 6 χρόνια .

Κύπρος

«Άρθρο 9 (α). Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο χαιρετίζει την έναρξη, στις 3 Δεκεμβρίου στη Νέα Υόρκη, των συνομιλιών για τη συνολική ρύθμιση του Κυπριακού και εκφράζει την κατηγορηματική του υποστήριξη για τις προσπάθειες του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών να φέρει τη διαδικασία σε αίσιο πέρας.»

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Παπανδρέου για το άρθρο 9(α) δήλωνε «τα συμπεράσματα του Ελσίνκι έχουν διασφαλίσει την ευρωπαϊκή πορεία της Κύπρου αλλάζοντας τα δεδομένα των τελευταίων 25 χρόνων». Αποτέλεσμα αυτών των συνομιλιών ήταν το περίφημο σχέδιο Ανάν, που η εφαρμογή του θα είχε ως αποτέλεσμα να χαθεί ολοκληρωτικά η ελληνική κυριαρχία στη Μεγαλόνησο. Σχέδιο στου οποίου τη συγγραφή συνέβαλαν κάποιοι Έλληνες και Κύπριοι. Σχέδιο που όταν μελετήθηκε από διακεκριμένους διεθνολόγους επικηρύχτηκε «ως παράνομο με τα ισχύοντα σημερινά διεθνή πρότυπα». Η επικήρυξη και το βροντερό «όχι» των Κυπρίων χαιρετήθηκε από πολλούς διακεκριμένους Ευρωπαίους πολιτικούς.

Ελλάς

«Άρθρο 4. Το Ε.Σ. επιβεβαιώνει την περιεκτική φύση της διαδικασίας προσχώρησης, η οποία τώρα περιλαμβάνει 13 υποψήφια κράτη εντός ενιαίου πλαισίου. Τα υποψήφια κράτη συμμετέχουν στη διαδικασία προσχώρησης επί ίσοις όροις. Πρέπει να συμμερίζονται τις αξίες και της στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως ορίζονται στις Συνθήκες. Εν προκειμένω, το Ε.Σ. τονίζει την αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και παροτρύνει τα υποψήφια κράτη να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για την επίλυση κάθε εκκρεμούς συνοριακής διαφοράς και άλλων συναφών θεμάτων. Άλλως, θα πρέπει να φέρουν τη διαφορά ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος. Το αργότερο στα τέλη του 2004, το Ε. Σ. θα επανεξετάσει την κατάσταση ως προς κάθε εκκρεμή διαφορά, ιδίως όσον αφορά τις επιπτώσεις στην ενταξιακή διαδικασία προκειμένου να προαγάγει την επίλυσή τους μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου. Επί πλέον, το Ε.Σ. υπενθυμίζει ότι η τήρηση των πολιτικών κριτηρίων που όρισε το Ε.Σ. της Κοπεγχάγης αποτελεί προϋπόθεση για την έναρξη διαπραγματεύσεων προσχώρησης και ότι η τήρηση όλων των κριτηρίων της Κοπεγχάγης αποτελεί τη βάση για την προσχώρηση στην Ένωση.»

Η Ελλάδα με το άρθρο αυτό πιέζει την Τουρκία με τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, όπως αποδέχεται και η Τουρκία [1], και δηλώνει ότι μέχρι το 2004 έχει το δικαίωμα να φέρει το ζήτημα στο Διεθνές Δικαστήριο, δηλώνοντας ότι το πρόβλημά της είναι «συνοριακό». Εδώ σημειώνεται η αφέλεια (!) της ελληνικής πλευράς, διότι χωρίς να «εξασφαλίσει κάτι» πλουσιοπάροχα έδωσε τμήμα της εθνικής κυριαρχίας. Εγκαταλείπεται η επί έτη ελληνική θέση της υφαλοκρηπίδας και αναφέρεται ως «συνοριακό». Την επομένη η Τουρκία θέτει:

Σε εφαρμογή τον νόμο προστασίας και ασφάλειας των στενών. Νομοθετεί (ν. 98/11860 – 8/10/1998) (Πολίτης 8/2005) απαιτώντας κυρίαρχα ύδατα στο Βόρειο Αιγαίο. Η θέση της Τουρκίας μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 70 παρέμεινε στον καθορισμό απόστασης κυρίαρχων υδάτων εάν είναι 12 ή 6 ή 4 μίλια.

Στον απόηχο των Ιμίων εκφράζει την ύπαρξη των γκρίζων νησιών, ενώ μέχρι την δεκαετία του 70 δεν είχαν αναφερθεί στο ζήτημα .

Οι στρατιωτικοί επίσημα θέτουν θέμα Αιγαίου τον 8/2003

Με τις προσπάθειες αυτές η Τουρκία προετοιμάζεται να εμφανιστεί στα δικαστήρια «για επίλυση συνοριακών προβλημάτων». Είναι γνωστό ότι σ’ οποιοδήποτε δικαστήριο (από Ειρηνοδικείο μέχρι Διεθνές Δικαστήριο) όταν τεθεί ζήτημα συνοριακό, το Δικαστήριο αποφασίζει μοιράζοντας σχετικό ποσοστό στις αντιμαχόμενες πλευρές. Η Τουρκία αμφισβητώντας τα πάντα ελπίζει να πάρει «κατιτί», που δεν της ανήκει.

Η ελληνική πλευρά περιορίζεται πίσω από τα κριτήρια της Κοπεγχάγης [1], χωρίς να θέσει το ζήτημα «του Πατριαρχείου» που αναφέρεται ρητά και στο Σύνταγμά της. Δηλαδή εκ προοιμίου αποδέχεται την κυριαρχία των Ευρωπαϊκών Συνθηκών έναντι του Συντάγματός της. Ενώ η Τουρκία δεν συζητά την αλλαγή του Συντάγματος, που προστατεύεται από τον Στρατό, αλλά δεσμεύεται να προωθήσει την εξυγίανση δια μέσου ειδικών νόμων (AB Uyum Yasaları).

Τουρκική πορεία 1999 – 2002

Ο Ecevit (Ετζεβίτ) μετά την επιτυχία του στο Ελσίνκι, προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία. Στις 28/5/1999 ανακοινώνει ένα μόρφωμα συνασπισμού που αποτελείται από:

Δημοκρατικό Αριστερό Κόμμα του «αριστερού» Ecevit, DSP .

Το Κόμμα Μητέρας Πατρίδας του Yılmaz, ANAP (ο Γιλμάζ ήταν ο μοναδικός πρωθυπουργός που κίνησε δικαστικές διαδικασίες κατά του βαθέως κράτους).

Το Κόμμα Εθνικού Κινήματος του εθνικιστή και ακροδεξιού Bahçeli (Μπαχτσελί), MHP.

Ο συνασπισμός των τριών κομμάτων δημιουργεί ρίξεις στα Κεμαλικά και Δημοκρατικά κόμματα. Η πολιτική σκηνή θύμιζε την δεκαετία του 70, που είχε φέρει την χούντα του Evren. Παράλληλα ο Ισλαμισμός ήταν σε έξαρση και το Τουρκικό κράτος αδυνατούσε να συλλέξει τον οπλισμό που είχε μοιράσει το παρακράτος σε Ισλαμιστές (Κούρδους και Τούρκους) για να αντιμετωπίσουν το PKK του Öcalan. Ο στρατός είχε υποβάλει βέτο στο όνομα του Ισλαμιστή Erbakan. Η Τουρκία αναζητούσε νέα πρόταση.

Η έκθεση της Επιτροπής «Πορεία της Τουρκίας για την Ένταξη» του 2000 στη Νίκαια (Nice 12/200), αναφέρει ότι η κατάσταση στην Τουρκία είναι χειρότερη από ότι το 1999.

Μέσα σ’ αυτή την πολιτική αστάθεια στο προσκήνιο στις 14/8/2001 εμφανίζεται το ΚΔΑ του Tayyip Erdoğan. Ο οποίος είχε εκτίσει φυλάκιση επειδή είχε αποκαλέσει την φράση του Κεμάλ «Η κυριαρχία, άνευ όρων και προϋποθέσεων ανήκει στον Λαό», ως βλακεία θέτοντας ότι η κυριαρχία ανήκει στον Θεό (Αλλάχ). Προτρέπει τους πολίτες να οργανωθούν στα Τζαμιά και να αγωνιστούν με πίστη (αν και δεν το είχε δηλώσει ανοικτά, εννοούσε το cihad, τζιχάντ). Ο Erdoğan, δεσμεύεται για την «υγιή» πορεία της Τουρκίας προς την ένταξη στην Ε.Ε..

«Νόμοι Εξυγίανσης», AB Uyum yasaları (Ουγίουμ Γιασαλαρί)

Τα Ε.Σ. που συσκέπτονται στις 15 – 16/6/2001 στο Göteborg, στις 14 – 15/12/2001 στο Laeken περιορίζονται στα ευχολόγια και ενθαρρύνουν το έργο του Ecevit εθελοτυφλώντας στις τουρκικές πρακτικές σε Αιγαίο και ανθρώπινα δικαιώματα.

Η κεντρική ιδέα στα πακέτα «Νόμοι Εξυγίανσης», ήταν χωρίς να αντικατασταθεί όλο το Δίκαιο της Τουρκίας, να γίνουν οι σχετικές παρεμβάσεις σε ποικίλους νόμους, ούτως ώστε το Τουρκικό Δίκαιο να συμβαδίζει με τις αρχές της Ε.Ε..

Ο συνασπισμός του Ecevit κατόπιν υποδείξεων του Ε. Σ. προσπαθεί να «συμμορφώσει» το Τουρκικό Δίκαιο, από το Σύνταγμα μέχρι τα Υπουργικά Διατάγματα [7]. Ιδρύονται διάφορες Επιτροπές. Στις 6/2/2002 η Τουρκική Βουλή ψηφίζει το πρώτο πακέτο των «Νόμων Εξυγίανσης».

Αμέσως την επομένη του ψηφίσματος στους κόλπους της κυβέρνησης ξεσπούν θύελλες. Για πρώτη φορά η τουρκική Βουλή παγκοσμίως πρωτοτυπεί. Στη συζήτηση κατάργησης των άρθρων 159 και 312 του Ποινικού Κώδικα, το κυβερνητικό κόμμα MHP καταψηφίζει την πρόταση, ενώ η κατάργηση περνά με τους ψήφους της αντιπολίτευσης. Το παράδοξο συνεχίστηκε για μερικές συνεδριάσεις ακόμα. Τέλος, από όλες τις πολιτικές πλευρές διαπιστώθηκε η δυσλειτουργία της κατάστασης.

Οι συμβιβαστικές προτάσεις που έρχονταν στη Βουλή προς ψήφιση, δεν ικανοποιούσαν καμία πλευρά (αφέτες, δρομείς, και τρίτους παρεμβαίνοντες του «παιχνιδιού»). Μ’ αυτό το «πολιτικό αλαλούμ» η κυβέρνηση Ecevit στις 26/3/2002 και 3/8/2002 περνά άλλα δύο πακέτα νόμων. Στο τρίτο πακέτο εμφανίζονται εξυγιάνσεις των εξυγιασμένων νόμων που είχαν ψηφιστεί στα πρώτα πακέτα. Ο πρόεδρος Ahmed Sezer για την κατάργηση του 9ου άρθρου του 3ου πακέτου προσφεύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο, ακολουθεί το MHP για το άρθρο 6. Ο Ecevit καταρρέει.

Όμως Άγγλοι και Ολλανδοί αναλαμβάνουν την ωραιοποίηση των βημάτων και ρίχνουν στάχτη στα μάτια των Ευρωπαίων εταίρων τους. Η Ελλάς σιωπά, ή καλλίτερα ξεκινά στην πολιτική χορού και κουμπαριάς.

Η Τουρκία οδηγείται σε εκλογές. Στις 18/11/2002 το ΚΔΑ αναλαμβάνει την εξουσία με πρωθυπουργό τον Abdullah Gül (ο Tayyip Erdoğan, προσπαθεί να άρει τις απαγορεύσεις που του είχαν επιβληθεί και να εκλεγεί βουλευτής). Η κυβέρνηση Γκιουλ στις 3/12/2002, για να αποσπάσει την θετική έκθεση του Ε. Σ., που θα συνεδρίαζε στην Κοπεγχάγη στις 12-13/12/2002, ψηφίζει το 4ο πακέτο «νόμοι εξυγίανσης» που έφερνε αλλαγές σε 31 άρθρα από 16 διαφορετικούς νόμους. Η Τουρκία με επίδειξη καλής θέλησης της τελευταίας στιγμής αναμένει τα αποτελέσματα του Ε. Σ. της Κοπεγχάγης.

Συμβούλιο της Κοπεγχάγης 2002

Η βεβιασμένη πράξη δεν επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το Ε.Σ. της Κοπεγχάγης τον Δεκέμβριο του 2002 αναφέρει στα συμπεράσματα,

το Ε. Σ.:

Τονίζει ότι η Τουρκία θα γίνει μέλος εφαρμόζοντας τα ίδια κριτήρια που ισχύουν σ’ όλα τα υποψήφια μέλη

Καλωσορίζει τις προσπάθειες εφαρμογής νομικών πακέτων για την σύγκλιση στα Κριτήρια Κοπεγχάγης

Πιστεύει ότι οι προσπάθειες δεν θα παραμείνουν στη νομοθεσία, αλλά θα έχουν και ευρεία εφαρμογή.

Υποστηρίζει την Τουρκία για ενεργητικότερες μεταρρυθμίσεις .

Υπενθυμίζει ότι βάσει των πολιτικών κριτηρίων της Κοπεγχάγης, οι υποψήφιες χώρες πρέπει να έχουν διεκπεΠαράλληλα επεκτείνεται η σύμβαση τελωνειακής ένωσης μεταξύ Τουρκίας και Ε. Ε.. Αυξάνεται η προβλεπόμενη οικονομική ενίσχυση στο πλαίσιο βοήθειας προς χώρες που βρίσκονται σε ενταξιακή πορεία ραιώσει τις προϋποθέσεις εξασφάλισης δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προστασίας μειονοτήτων. Το Ε. Σ. ελπίζει τα προαναφερόμενα να διεκπεραιωθούν μέχρι το 12/2004.

.

Δηλαδή από τα 8 σημεία που απαιτούνταν από την Τουρκία, στο Ελσίνκι το 1999 δεν είχε διεκπεραιωθεί κανένα σ’ ότι αφορά ανθρώπινα δικαιώματα, οικονομικά κριτήρια και εξασφάλιση δημοκρατίας. Το μοναδικό αποτέλεσμα του 2002 ήταν η παράτυπη αύξηση οικονομικής βοήθειας στην Τουρκία. Το Ε. Σ. τονίζει ότι θα έχει μεγάλη σημασία η έκθεση που θα προσκομισθεί τέλος του 2003 σ’ ότι αφορά την πορεία σύγκλισης της Τουρκίας.

Η κυβέρνηση Γκιουλ στις 23/1/2003 φέρνει στη Βουλή το 5ο πακέτο «νόμων σύγκλισης». Θέμα είχε την εξυγίανση των Τουρκικών νόμων, ούτως ώστε να είναι κατάλληλοι και να εναρμονίζονται με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ο νόμος ψηφίζεται. (Όμως η Λοϊζίδου μέχρι και σήμερα δεν έχει δει την εφαρμογή της καταδικαστικής απόφασης).

Ο Erdoğan στο προσκήνιο

Στις 14/3/2003, ο Tayyip Erdoğan μετά από την εκλογή του ως βουλευτής, αναλαμβάνει την πρωθυπουργία και ο Γκιουλ παραμένει στην κυβέρνηση ως υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και Υπουργός Εξωτερικών.

Στις 12/6/2003 ψηφίζεται το 6ο «πακέτο σύγκλισης» και το πρώτο με πρωθυπουργό τον Erdoğan. Το άρθρο 2 του νόμου έδινε 18μηνη παράταση στις κοινότητές μας για να αποταθούν και να ζητήσουν τα ακίνητά τους. Τα άρθρα 19 και 20 επαναπροσδιόριζαν τον ορισμό της τρομοκρατίας. Ο πρόεδρος Sezer θέτει βέτο στα προαναφερόμενα 3 άρθρα και στέλνει τον νόμο πίσω στη Βουλή. Η συντριπτική πλειοψηφία του ΚΔΑ χωρίς να κάνει αλλαγή στέλνει τον νόμο ξανά στον Πρόεδρο. Ο Sezer αναγκάζεται να τον αποδεχθεί και στις 15/7/2003 ο νόμος τίθεται σ’ εφαρμογή.

Στις 24/7/2003 έρχεται στη Βουλή το σημαντικότερο και ουσιαστικότερο 7ο πακέτο στο οποίο συμπεριλαμβάνονται ριζικές αλλαγές, όπως:

Αλλαγή Ποινικού Δικαίου και λειτουργίας Ποινικών Δικαστηρίων .

Νόμος εξυγίανσης Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας.

Νόμος που αλλάζει την λειτουργία του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας (MGK).

Νόμος περί συγκεντρώσεων και συλλαλητηρίων

Νόμος που επιτρέπει την εκμάθηση των γλωσσών και διαλέκτων που ομιλούνται στην Τουρκία .

Τρόπος λειτουργίας των Βακουφιών και της κεντρικής διεύθυνσης των βακουφιών (Vakıflar genel müdürlüğü).

Μετά από διάφορες διαδικασίες ο νόμος ψηφίζεται στις 30/7/2003.

Αποτελέσματα «Νόμοι Εξυγίανσης» και εφαρμογές

Ως προς τους τίτλους η διαδικασία πορείας πήγαινε θαυμάσια, όμως ως προς την ουσία;

Η πραγματικότητα αναγράφεται στις ετήσιες εκθέσεις επιτροπών «Πορεία της Τουρκίας για την προσχώρηση στην Ε. Ε.» του 2003 και 2004. Ειδικότερα στην έκθεση του 2003 συμπεριλαμβάνονται 43 παρατηρήσεις σ’ ότι αφορά τα Πολιτικά κριτήρια της Κοπεγχάγης, 8 για τον προϋπολογισμό, 5 για το ισοζύγιο εισαγωγών εξαγωγών, 12 για τις συνθήκες εργασίας, 6 για τον τουρισμό και 12 για τα δικαιώματα των γυναικών. Χωρίς να επεκταθούμε σ’ άλλα ζητήματα ας ελέγξουμε αυτά που αφορούν την κοινότητά μας και την σημερινή (δηλαδή 24 μήνες μετά) κατάσταση.

Το άρθρο 10 καλεί τον απεγκλωβισμό του στρατού από το Ανώτερο Πανεπιστημιακό Ίδρυμα (YÖK) και από το Ίδρυμα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (RTÜK). Ειδικότερα δηλώνει την επιθυμία σεβασμού του Πανεπιστημιακού ασύλου και της Ακαδημαϊκής λειτουργίας.

Το άρθρο 30, καλεί την Τουρκία να μην εφαρμόζει σε μινιμαλιστική βάση τα δικαιώματα των μειονοτήτων, που αποδέχτηκε από την συνθήκη της Λοζάννης, αλλά βάσει των δικαιωμάτων όπως η Ε.Ε. ορίζει.

Στο άρθρο 33 επαναλαμβάνεται η έκκληση προς τις Τουρκικές αρχές:

Να σταματήσουν άμεσα οι διακρίσεις και τα εμπόδια στις θρησκευτικές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των δημοκρατικών δικαιωμάτων τους, της νόμιμης θέσης τους καθώς επίσης τα εμποδία της διοίκησης στην εκπαίδευση των ιερέων τους.

Να επιστραφεί το Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου στους νόμιμους κατόχους της Ορθόδοξης Κοινότητας (το οποίο ακόμη και σήμερα δεν έχει διεκπεραιωθεί).

Να επαναλειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης (πράγμα που εζητήθη από προέδρους των Η.Π.Α. Clinton, Bush και από 50.000 πολίτες όλου του κόσμου. Η σχολή/ακαδημία ακόμα και σήμερα παραμένει κλειστή).

Να εφαρμοστούν άμεσα οι αποφάσεις των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων όσον αφορά τις θρησκευτικές μειονότητες.

Στο άρθρο 34 ζητά τον σεβασμό στους Ασσύριους, Σύριους και Κούρδους Ορθόδοξους, που ζουν στην Νοτιοανατολική Τουρκία, να επιτραπεί η επιστροφή στα χωριά τους με όλα τα δικαιώματα που τους παραχωρεί το τουρκικό Δίκαιο, να επιτραπεί η ελεύθερη τήρηση των θρησκευτικών τους φρονημάτων. Να σεβαστεί την ασφάλεια, την οικονομική και κοινωνική ζωή αυτών.

(Σήμερα ενώ έχει επιτραπεί η περιορισμένη δράση σε Βαφτιστές ιεραπόστολους από την Δύση, οι ανατολικές εκκλησίες τελούν υπό διωγμόν. Επίσης η Τουρκία συζητά με τον Πατριάρχη της Μόσχας την δημιουργία Ρωσικής εκκλησίας στην Αττάλεια, που θα υπάγεται στο Πατριαρχείο της Μόσχας, καταπατώντας τις αποδεκτές εκκλησιαστικές Πράξεις).

Στο νέο Ποινικό Δίκαιο της Τουρκίας, για πρώτη φορά από την ίδρυση της Τουρκίας, εμφανίζονται τα άρθρα, που ποινικοποιούν (με τα άρθρα 76 – 80) την «γενοκτονία» και τα «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», όπως αναφέρονται στο Καταστατικό της Ρώμης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Όμως η Τουρκία αποφεύγει να υπογράψει το Καταστατικό της Ρώμης μέχρι την ρητή επεξήγηση ότι δεν θα έχει αναδρομική ισχύ, από το 1948 (τουλάχιστον θα καταδικάζονταν για τη γενοκτονία των Σεπτεμβριανών).

Ενώ καταργείται η θανατική ποινή, στο Σύνταγμα και στους νόμους παραμένει η έννοια «μία γλώσσα, ένα έθνος» [*].

Στο 7ο πακέτο στο άρθρο 23, αναφέρεται ρητά ότι «στα εκπαιδευτήρια που θα διδάσκονται οι γλώσσες και οι διάλεκτοι που ομιλούνται στην Τουρκία, η μοναδική μητρική γλώσσα που θα διδάσκεται είναι η Τουρκική». Άρα σε κάθε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο που θα διδάσκει «γλώσσες και διαλέκτους που ομιλούνται στην Τουρκία», πρωταρχικά και αναγκαστικά θα διδάσκονται τα Τουρκικά και έπειτα τα υπόλοιπα.

Ενώ καταργείται ο απαρχαιωμένος νόμος για τα Μ.Μ.Ε. (από το 1950 και στο βάθος του χρόνου δέχεται 17 αλλαγές), στο νέο νόμο παραμένει ρητά ως αίτιο απαγόρευσης κυκλοφορίας εντύπου ή απαγόρευσης προγράμματος, εκτός των άλλων παραβάσεων είναι και αδικήματα κατά του Ατατούρκ, αδικήματα κατά του Τουρκικού έθνους κ. α..

Σ’ ότι αφορά την κοινότητά μας στην Κωνσταντινούπολη, στις 24/1/2003 νομοθετείται ο νέος κανονισμός λειτουργίας των Βακουφιών. Στο νόμο η Τουρκία ανακοινώνει τα 160 εν λειτουργία Βακούφια (που αποδέχεται !). 74 είναι Ελληνορθόδοξα (6 εκ των οποίων στην ευρεία περιοχή της Αντιόχειας), 70 των Αρμενίων, 18 των Ιουδαίων, 9 των Ασσυρίων, 3 των Χαλδαίων, 1 Βουλγαρικό και 1 Γεωργιανό. Τα εν λόγω Βακούφια για να επανακτήσουν τα ακίνητά τους (τα Ελληνικά επιδεικτικά υπεξαιρέθηκαν την περίοδο 1936 – 2000), ζητήθηκαν να προσκομίσουν τουλάχιστον 14 διαφορετικά έγγραφα. Όπως:

Φορολογικές δηλώσεις. Φαίνεται λογικό, όμως ακίνητο που καταπατήθηκε μέσα στην 50ετία δεν συμπεριλαμβάνονταν στις δηλώσεις του Βακουφιού. Διαφορετικά θα δημιουργούνταν το παράδοξο να τα εκμεταλλεύονταν άλλοι και υπαίτιοι προς το κράτος να ήταν το Διοικητικό του Βακουφιού.

Αναλυτική μελέτη κατάστασης ακινήτου. Δηλαδή οι υπεύθυνοι των Βακουφιών καλούνταν να πιέσουν τους καταπατητές (και πολλές φορές ήταν το τουρκικό κράτος), να μπουν στο υπό διεκδίκηση ακίνητό τους για να συντάξουν την σχετική έκθεση.

Το επίσημο έγγραφο προσχώρησης ακινήτου στο Βακούφι. Τα οποία έγγραφα ήταν προγενέστερα του 1908 και περισσότερα εξ αυτών είχαν εξαφανιστεί στη γενοκτονία των Σεπτεμβριανών.

κ. α.

Ο κανονισμός για να έχει δημοκρατικότερη όψη, δέχθηκε προσωπικές παρεμβάσεις από τον Erdoğan, όμως πολλές φορές προσέκρουσε στους ανώτατους δικαστικούς θεσμούς της Τουρκίας.

Ενώ εν’ όψη του Οκτωβρίου του 2005 αναμέναμε πρόοδο, οι Τουρκικές αρχές απαιτούν και αλλά ακίνητα, όπως την Παιδούπολη της Πρώτης (το πλησιέστερο νησί των Πριγκιποννήσων στην Κων/πολη, όπου πηγαίνουν για θερινή κατασκήνωση τα άπορα παιδιά της κοινότητας), τα ακίνητα του Βακουφιού της Μ. Γ. Σ. (οι αρμόδιοι ομογενείς έχουν προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) κ. α..

Σ’ όσους Έλληνες πιστεύουν στην ειρήνη «με φιλελεύθερα μέσα» και προσπαθούν (προσπάθησαν) να αναπτύξουν τις επιχειρήσεις τους στην τουρκική επικράτεια, οι τουρκικές αρχές, παραβιάζοντας και τις αρχές της Ε.Ε., το 2002 ενεργοποιούν την μυστική διάταξη B.03.0.UİG.0.00.00.7-1995-YUNANİSTAN, που απαγορεύει στους Έλληνες πολίτες να αποκτήσουν ακίνητα στο 80% της επικράτειας της Τουρκίας. Παράλληλα ο Άρειος Πάγος της Τουρκίας παρά την αντίθετη φιλοσοφία του νόμου, συνεχίζει να θέτει εμπόδια στο να αποκτήσουν οι κληρονόμοι των απελαθέντων τα ακίνητα των προγόνων τους. Το μοναδικό παράθυρο που υποδεικνύεται, είναι η σιωπηλή μετάβαση (πώληση) σε Τούρκους. Τα χριστιανικά ακίνητα «εθνικοποιούνται».

Σημείο καμπής, Βρυξέλες Δεκέμβριο 2004

Η πορεία 2002 – 2004 μας δείχνει ότι, για να εξημερώσουμε τον λύκο τον ταΐσαμε (παράτυπα) με το παραπάνω, τον χαϊδέψαμε (μεροληπτικά) με το παραπάνω, όμως αυτό που πετύχαμε, εκτός αυτών των γκρίζων, ήταν να αποκτήσει και γνωρίσματα αλεπούς.

Η Ευρωπαϊκή Βουλή (Ε. Β.) «έχοντας υπ’ όψη όλες τις εξελίξεις» προσκομίζει την τελευταία έκθεση (P5_TA-PROV(2004) 0274), που αναγράφεται «η επικρατούσα κατάσταση» στην Τουρκία. Στο άρθρο (Ε) του προλόγου της έκθεσης, αναφέρεται: «η κυβέρνηση του ΚΔΑ όσο μεγάλες προσπάθειας και αν έχει καταβάλει, δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει πλήρως τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, λόγω του πολέμου στο Ιράκ και των τρομοκρατικών επιθέσεων που δέχεται». Όπως και στην παράγραφο (G) η Ε.Β., αποστασιοποιείται της ευθύνης αποδοχής «αρχές συζητήσεων για την ένταξη της Τουρκίας», πετώντας το μπαλάκι στο Ε.Σ..

Η ίδια έκθεση τονίζει σ’ ότι αφορά το Κυπριακό, την ικανοποίηση τουλάχιστον της εφαρμογής των αρχών του “Balladur”. Επίσης τονίζει ξεκάθαρα ότι οι απαιτούμενες κοινωνικές αλλαγές που χρειάζονται δεν ικανοποιήθηκαν σε δικαστικό, πολιτικό και νομοθετικό επίπεδο.

Η έκθεση αναφέρει 51 άρθρα ανικανοποίητων βελτιώσεων.

Στα άρθρα 32 και 33 αναφέρεται η μηδενική πρόοδος δικαιωμάτων των μειονοτήτων, που ορίζονται από την συνθήκη της Λοζάννης.

(Οι Τούρκοι διπλωμάτες «έπεισαν» τους Ευρωπαίους συντάκτες της έκθεσης, χρησιμοποιώντας την νεοτουρκική τακτική που εφαρμόζεται εδώ και 100 χρόνια, δηλαδή «για ότι συμβαίνει σε μία μειονοτική ομάδα, ευθύνεται κάποια άλλη». Εξισώνοντας τις επιθέσεις των Κούρδων και φανατικών Ισλαμιστών με αυτά τα δικαιώματα των μειονοτήτων όπως η Συνθήκη Λοζάννης ορίζει).

Η έκθεση με πρωτεργάτη τον Φερχόγκεν θάβεται. Η Ελλάς κατορθώνει να την εξαφανίσει και από την εσωτερική δημοσιότητα, προβάλλοντας στους Έλληνες ποικίλες σκανδαλολογίες. Ολλανδοί και Άγγλοι με σλόγκαν «η Τουρκία νομοθετεί, άρα είναι σε καλό δρόμο» οδηγούν τους Ευρωπαίους ετέρους στις Βρυξέλες, στις 16-17/12/2004.

Στις τελικές προτάσεις των συμπερασμάτων του Ε. Σ. τονίζονται:

«Η Τουρκία θα είναι άμεσα αποδεκτή στην Ε. Ε. , από την στιγμή που θα ικανοποιηθούν όλα τα κριτήρια της Κοπεγχάγης,

Η Ε. Ε. παρακολουθεί από κοντά τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις, έχοντας υπ’ όψιν την έκθεση της Ε. Β. και θα εκτιμήσει τα τεκταινόμενα με μηδενική ανοχή,

Το Ε. Σ. καλωσορίζει την απόφαση της Τουρκίας να αποδεχτεί την υπογραφή της σύμβασης της Άγκυρας, με την οποία δεσμεύεται να διεκπεραιώνει όλα τα απαιτούμενα, για να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις της ένταξής της,

Το Ε. Σ. υπογραμμίζει, ότι η Τουρκία πρέπει να αποδείξει την καλή διάθεση προς επίλυση των συνοριακών προβλημάτων με τους γείτονες, βάσει του χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Όπως τονίστηκε στο Ελσίνκι, τα προβλήματα που δεν λύνονται πρέπει να προωθηθούν στο Διεθνές Δικαστήριο,

Το Ε. Σ. σημειώνει ότι η απόφαση αποδοχής από την Ε. Β. έχει ανακοινωθεί από τις 15/12/2004,

Το Ε. Σ. μετά την ανάγνωση της τελευταίας έκθεσης θα είναι σε θέση να αποδεχτεί την έναρξη διαπραγματεύσεων για αποδοχή της Τουρκίας ως πλήρες μέλος στις 3/10/2005.».

Στις 17/12/2004 στη σύνοδο των Βρυξελών, οι 25 εγκρίνουν συμφωνία για την έναρξη των τουρκικών διαπραγματεύσεων στις 3/10/2005. Ο Erdoğan δεσμεύεται να υπογράψει το πρωτόκολλο που τροποποιεί την συμφωνία τελωνειακής ένωσης της Ε.Ε.. Συμβαλλόμενοι στη σύμβαση που θα υπογράφονταν, ήταν και τα 10 νέα μέλη της Ένωσης, μεταξύ αυτών και η Κύπρος.

Στις Βρυξέλες, ανοίγεται η κεντρική θύρα, όπου η Τουρκία βλέπει ξεκάθαρα τον αγωνιστικό χώρο.

Οι χριστιανοδημοκράτες της Ολλανδίας, στις 17/12/2004 θέτουν επερώτηση στη Βουλή με ομιλητή τον Van Dijk (Φαν Ντάϊκ), σ’ ότι αφορά την μηδενική πρόοδο στα δικαιώματα των Χριστιανών της Τουρκίας,. Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας Bot (Μποτ) στην απαντητική του ομιλία τονίζει:

«Η από τον Van Dijk αναφερθείσα ιερατική σχολή αντιμετωπίστηκε από τους Τούρκους με κάποια έκπληξη. Κατά την άποψή τους αυτή η σχολή είναι εδώ και πολλά χρόνια κλειστή. Η αιτία είναι, μεταξύ άλλων ότι στην Τουρκία δεν υπάρχουν Ελληνο-ορθόδοξα άτομα τα οποία ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν σπουδές σ’ αυτήν. Εάν θέλουν να σπουδάσουν στην Ελλάδα.

Αυτό αναφέρθηκε ίσως σαν παράδειγμα, το θέμα είναι ότι θρησκευτικές ομάδες οι οποίες θέλουν να εκπαιδεύσουν δικά τους άτομα, πρέπει να έχουν την δυνατότητα να το κάνουν. Θεωρώ αυτό μεταφέρθηκε ξεκάθαρα. Αυτό το ειδικό θέμα το οποίο κάθε φορά προβάλλεται από το χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, είναι πιθανόν δύσκολα να πραγματοποιηθεί, ενόσω δεν ασκείται μεγάλη πίεση. Οι συνάδελφοί μου από την Ελλάδα και την Κύπρο δεν γνώριζαν την ύπαρξη της σχολής. Είπαν ότι είναι ευγνώμονες για τις προσπάθειές τις οποίες καταβάλλουμε. Αυτό θα συνεχίσουμε να το κάνουμε».

Εφόσον είναι γνωστή η ευαισθησία του κ. Μολυβιάτη, προφανώς ο Μποτ ψεύδονταν ασύστολα και συκοφαντούσε τον Έλληνα και Κύπριο ομολόγους του. Όμως το παράδειγμα αυτό, σ’ ότι αφορά την κοινότητά μας αποδεικνύει:

Την ύπαρξη μηχανισμού που παρασύρει τους Ευρωβουλευτές, που αγνοούν οι Έλληνες.

Την αδυναμία των απανταχού ελληνικών και ειδικά κωνσταντινουπολίτικων σωματείων, που αδυνατούν ή αδιαφορούν να προλάβουν το εθνικό κακό πριν να γίνει.

Η σιωπή της Ελλάδος στις εξελίξεις, εξανάγκασε τους λιγοστούς μαχητές που παρέμειναν στην Κωνσταντινούπολη με πρωταγωνιστή τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, να ξεκινήσουν τον δικό τους Γολγοθά. Η κοινότητα προσπαθεί να οργανωθεί κατάλληλα ούτως ώστε να διεκδικήσει εξ ιδίας τα δικαιώματά της. Κατόπιν αυτών το Οικουμενικό Πατριαρχείο δέχεται πολλαπλές επιθέσεις από τους «γκρίζους λύκους» (από την γιορτή του αγιασμού των υδάτων, μέχρι τις Μουσουλμανικές εορτές), η αστυνομία περιφρουρεί το Πατριαρχείο.

Η χάραξη της εισόδου της Τουρκίας στην Ευρώπη, προκαλεί πολλαπλές λαϊκές αντιδράσεις σ’ όλη την Ευρωπαϊκή επικράτεια. Η εμφάνιση της Τουρκίας στον αγωνιστικό χώρο έφερε στην επιφάνεια το υπαρκτό χάσμα μεταξύ των Ευρωπαίων πολιτών και των κυβερνώντων την Ε. Ε..

Στις 29/7/2005 η Άγκυρα υπογράφει το Πρωτόκολλο συμφωνίας τελωνειακής ένωσης, διευκρινίζοντας προκλητικά, «δεν σημαίνει κατά κανένα τρόπο την αναγνώριση της Δημοκρατίας της Κύπρου». Η μηδενική ανοχή, μετατρέπεται σε μέγιστη.

Με την φαινομενική γαλλική και ουσιαστική αυστριακή αντίθεση οδηγούμαστε προς την 3/10/2005. Η Κοντολίζα Ράις και ο Τζακ Στρο αναλαμβάνουν ένα περίεργο ρόλο διαπραγματευτών μεταξύ Ευρωπαίων υπουργών και πρωθυπουργών.

Την περίοδο αυτή, στην τουρκική επικράτεια σημειώνονται κινητοποιήσεις από Κούρδους και Αλεβίτες. Το διάλογο με τις εναπομείναντες ισχυρές μουσουλμανικές μειονότητες αναλαμβάνει η αστυνομία και η στρατιωτική χωροφυλακή.

 

 
Copyright © 2018 Hellenic Electronic Center. All Rights Reserved.

HEC Sponsors

greece.org - US Website Sponsor
ehk.gr - GR Website Sponsor

facebook

Polls

Parthenon Marbles
 

Credit or PayPal

Enter Amount: