“Ανεξάρτητο Τουρκικό κράτος της Θράκης”

By , June 3, 2010 3:06 PM

Πέμπτη, 03 Ιουνίου 2010

“Ανεξάρτητο Τουρκικό κράτος της Θράκης” – Οι φανέλες που έδωσαν σε ΌΛΑ τα παιδιά-μουσουλμάνων της περιοχής στην Θράκη

http://troktiko.blogspot.com/2010/06/blog-post_8658.html

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΟΡΤΗ

Ένα πολύ μεγάλο εθνικό θέμα έχει συγκαλυφθεί στην Θράκη! Σε εκδήλωση για το κλείσιμο των σχολείων τους οι Τούρκοι της περιοχής είχαν τυπώσει φανέλες και τις μοίρασαν στα παιδιά τις οποίες και φορούσαν με το σύνθημα:

“Ανεξάρτητο τουρκικό κράτος της Θράκης”!!!

Όλα τα παιδάκια φορούσαν αυτές τις φανέλες που είχαν τυπώσει οι Τούρκοι και έκαναν την προπαγάνδα τους. Γιαυτό λέμε ότι το θέμα με την Χαρά Νικοπούλου είναι τόσο σοβαρό που έχει πολλά ύποπτα σημεία για την κυβέρνηση.

Τι παίζεται στη Θράκη ????? Γράφει ο Δημήτρης Κακογιάννης

By , June 3, 2010 3:03 PM

Πέμπτη, 03 Ιουνίου 2010
Τι παίζεται στη Θράκη ?????
Γράφει ο Δημήτρης Κακογιάννης

Με τη λήξη των μαθημάτων στα Ιεροδιδασκαλεία των Μουσουλμάνων στη Θράκη, όπου διδάσκεται το Κοράνιο από επιλεγμένους ιμάμηδες ώστε να φανατίζονται τα παιδιά για να αποκτήσουν «εθνική συνείδηση», μοιράστηκαν στους μαθητές μπλούζες που έγραφαν επάνω «ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ».

Αν λάβουμε υπόψη μας τα όσα μαθαίνουμε σχετικά με τα τεκταινόμενα στον εθνικά ευαίσθητο χώρο της Θράκης, δυστυχώς οι διαπιστώσεις είναι πολύ σοβαρές, αλλά αυτοί των Υπουργείων Εξωτερικών και Παιδείας ή είναι ηλίθιοι σε επικίνδυνο βαθμό, ή ενεργούν με απώτερο στόχο τον αφελληνισμό και την παράδοση της Θράκης στους «γείτονες» σε ένδειξη «καλής θέλησης».
Από πληροφορίες που αντλούνται από την περιοχή, η Τουρκία τοποθετεί επικεφαλής στο Προξενείο της στην …….
.Κομοτηνή διπλωμάτες καριέρας, που γνωρίζουν ακριβώς τι να κάνουν και το κάνουν καλά.
Το δικό μας Υπουργείο των Εξωτερικών κοιμάται τον ύπνο του προδοτικού δικαίου χωρίς να ασχολείται καθόλου με την δραστηριότητα του Προξενείου.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια έρχονταν από την Τουρκία εκπρόσωποι των θρησκευτικών ή άλλων οργανώσεων για τάχα «ενημερώσεις» και «επαφές» με τους μουσουλμάνους κατοίκους, τέσσερις με πέντε φορές το χρόνο, ενώ τώρα οι επισκέψεις αυτές γίνονται με συχνότητα τέσσερις με πέντε φορές το μήνα.
Η όλη ιστορία με την Δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, την ηρωική δασκάλα που έβαλε σκοπό της ζωής της να κάνει σωστά το λειτούργημά της να μάθει δηλαδή ελληνικά σε ελληνόπουλα μουσουλμανικού θρησκεύματος και διώχτηκε γι αυτό, έρχεται να επιβεβαιώσει τις υποψίες ότι υπάρχει σε εξέλιξη σχέδιο αφελληνισμού της περιοχής στο οποίο ενέχονται επίσημοι φορείς που υποτίθεται ότι ορκίστηκαν στο Σύνταγμα του Κράτους για να το υπηρετούν πιστά.
Στην τήρηση του ιδίου αυτού Συντάγματος έχουν ορκιστεί και οι βουλευτές της εκεί περιοχής, που βγάζουν πύρινους λόγους σε συναθροίσεις μουσουλμάνων και δηλώνουν φανατικά ότι «είμαστε Τούρκοι». Το είδαμε στην εκπομπή του Κ.Χαρδαβέλα την 1/6/2010.
Ο βουλευτής δε του ΠΑΣΟΚ, ναι της κυβέρνησης, Τσετίν Μάντατζι, σε ομιλία του στη Κομοτηνή στο ξενοδοχείο “Chris & Eve” την 11/7/2009, είχε δηλώσει «το μήνυμά μου προς την Τουρκία είναι να έρθει εδώ να μας διεκδικήσει»!!!
Και αυτός ο άνθρωπος κατέχει βουλευτική έδρα στο ελληνικό κοινοβούλιο στην κυβερνώσα παράταξη.
Γιατί κύριε βουλευτή δεν πηγαίνεις τότε στην Τουρκία να μείνεις μια που τόσο διακαώς επιθυμείς????
Πέρα από αυτά όμως, οι λοιποί βουλευτές τι κάνουν? Εκτός από τα μεταξύ τους μαλλιοτραβήγματα που «τάχα» επιχειρούν προκειμένου να μας πείσουν ποιος είναι περισσότερο διεφθαρμένος από τον άλλο, μήπως μπορούν να ασχοληθούν με σοβαρότερα θέματα ώστε να διερευνηθούν οι ρόλοι τόσο του Υπουργείου Εξωτερικών όσο και του Υπουργείου Αντεθνικής Παιδείας (άλλωστε μόνοι τους κατήργησαν το Εθνικής) και ιδιαίτερα της Γενικής Γραμματέας του της διάσημης πλέον κυρίας Δραγώνα για να ενημερωθεί ο Ελληνικός Λαός αν αυτοί που ψήφησε πράγματι υπερασπίζονται την Πατρίδα ή είναι «Εφιάλτες» ???
Για δημοσιογράφους και κανάλια δεν μιλάμε, αφού αυτοί δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με ψιλά γράμματα, καθώς έχουν άλλα πιο σοβαρά θέματα να αποκαλύψουν ή να συγκαλύψουν με μίζες, μεe-mails, με fax, με πορνοστάρ, και άλλα μορφωτικά και πατριωτικά θέματα.

Αναρτήθηκε από kafeneio στις 8:12 μ.μ.

Μήνυμα αντίστασης στο τουρκικό προξενείο από την Χαρά Νικοπούλου

By , June 3, 2010 2:53 PM

Μήνυμα αντίστασης στο τουρκικό προξενείο από την Χαρά Νικοπούλου

03-06-2010 19:00:26
Η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου προσκαλεί όλους όσους θέλουν να δώσουν ένα μήνυμα αντίστασης στο Τουρκικό προξενείο να παραβρεθούν στην γιορτή που θα κάνει το σχολείο για τη λήξη της σχολικής χρονιάς. Σχετική αναφορά μπορεί να βρεθείμέσω της σελίδας στο facebook όπου η Χ.Νικοπούλου αναφέρει χαρακτηριστικά «Σας περιμένω στην εορτή λήξης του σχολείου μας στις 15 Ιουνίου στις 11 το πρωί για να γνωρίσετε τα ηρωικά Ελληνόπουλα των Πομάκων. Ο Θεός μαζί σας».

H δασκάλα Χαρά Νικοπούλου διδάσκει στο χωριό Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου. Βρέθηκε στο στόχαστρο των παραγόντων του τουρκικού προξενείου όταν προσπάθησε να εφαρμόσει στο σχολείο του χωριού το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του ελληνικού υπουργείου Παιδείας όπως εφαρμόζεται και στα υπόλοιπα σχολεία της χώρας.

Προσπάθησε να δώσει στα παιδιά αυτά την ευκαιρία να ασχοληθούν δημιουργικά με δραστηριότητες που μέχρι τότε τους ήταν άγνωστες, όπως χωρωδίες, θεατρικές παραστάσεις κτλ.

Παράλληλα αξιοποιώντας τις δυνατότητες που τις παρείχαν πολιτιστικοί σύλλογοι και τοπικοί επιχειρηματίες προσπάθησε να διευρύνει τους ορίζοντες της γνώσης των παιδιών αυτών διοργανώνοντας εκπαιδευτικά ταξίδια στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα.

Επισημαίνεται ότι τα περισσότερα παιδιά του σχολείου δεν είχαν φύγει ποτέ από το χωριό τους και δεν είχαν δει ποτέ πώς είναι η θάλασσα, αν και ζουν μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από αυτήν.

Αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών της Χαράς Νικοπούλου, ήταν η υπονόμευση του έργου της από τους τούρκους πράκτορες του προξενείου με αποκορύφωση την επίθεση που δέχθηκε η δασκάλα από τον πατέρα ενός μαθητή της ο οποίος την χτύπησε και την τραυμάτισε στο χέρι.

Η τρομοκρατία του τουρκικού προξενείου όμως δεν περιορίζεται μόνο στην Χαρά Νικοπούλου, αλλά στοχεύει και τους απλούς κατοίκους του χωριού, αξιοποιώντας ακόμα και τον τοπικό ιμάμη, απειλώντας τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού ότι δεν θα ταφούν (!) όταν πεθάνουν αν δεν πράξουν αυτά που προστάζει «η αυτού εξοχότης», το προξενείο της Κομοτηνής.

Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα όπως εκβιασμοί, δωροδοκίες, απειλές για την ζωή, υπάρχουν καταγεγραμμένα σε επίσημα έγγραφα και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Και είναι άξιο ενδιαφέροντος ότι όλα κατευθύνονται από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής.

Έτσι, παρατηρείται το εξής παράδοξο, οι καθοδηγούμενοι από το προξενείο να διατυμπανίζουν στην Ελλάδα, στην Τουρκία αλλά και στην Ευρώπη την καταπίεση που δέχεται η μουσουλμανική («τουρκική» για αυτούς) μειονότητα στην Θράκη οι μόνοι αληθινοί τρομοκράτες, και με αποδείξεις, είναι αυτοί οι ίδιοι.

Δεν είναι το ελληνικό κράτος που τρομοκρατεί τους Έλληνες μουσουλμάνους πολίτες της Θράκης, αλλά το τουρκικό κράτος, το οποίο εφαρμόζει την γνωστή του πολιτική που εφάρμοσε το 1925, 1927 και το 1930 στους κουρδικούς πληθυσμούς της Τουρκίας, το 1938 στους Άραβες της Αλεξανδρέττας, το 1942, 1955, 1964 στους ελληνικούς πληθυσμούς της Κωνσταντινούπολης, καθώς και στους ελληνικούς πληθυσμούς των αυτόνομων νήσων Ίμβρου και Τενέδου.

Η πρόσφατη συνέντευξη της Χαράς Νικοπούλου στην εκπομπή «Αθέατος Κόσμος» του κ. Κ. Χαρδαβέλα, και τα αδιαμφισβήτητα αποδεικτικά στοιχεία που αυτή προσκόμισε αποτελούν, την κατάλληλη απάντηση σε όλους αυτούς τους Έλληνες και ξένους «συνηγόρους» της τουρκικής ιμπεριαλιστικής και ρατσιστικής πολιτικής.

Δυστυχώς, αρκετοί Έλληνες με «προοδευτικές» και «δημοκρατικές» ιδέες έχουν πέσει θύματα ή ηθελημένα αποδέχονται την τουρκική προπαγάνδα με αποτέλεσμα να γίνονται συνεργάτες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών και παρακρατικών οργανώσεων που επιδιώκουν την πλήρη εξαφάνιση της ταυτότητας των Πομάκων και των Ρομά της περιοχής και την μετατροπή της μειονότητας από θρησκευτική σε εθνική δίνοντας έτσι στην Τουρκία την δυνατότητα να διεκδικήσει την προστασία Ελλήνων πολιτών μουσουλμανικού θρησκεύματος μέσα στην ίδια την Ελλάδα.

Εάν αυτός δεν είναι ο ορισμός της προδοσίας, άραγε τι είναι;

Μπορείτε να συζητήσετε το παραπάνω άρθρο στο σχετικό θέμα στο φόρουμ του defencenet.gr εδώ.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Κίνηση Πολιτών για την επαναφορά του Πολυτονικού Συστήματος

By , April 27, 2010 1:04 AM

http://www.schizas.com/site3/el/kinisi-politon-gia-tin-epanafora-toy-polytonikoy-systimatos.html

Κίνηση Πολιτών για την επαναφορά του Πολυτονικού Συστήματος
Δευτέρα, 26 Απρίλιος 2010 18:00

Τὸ πολυτονικὸ σύστημα τῆς Ἑλληνικῆς ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῶν γλωσσικῶν ἐπιστημῶν
[Κείμενο τοῦ Χρυσόστομου Παπασπύρου, γραμμένο γιὰ τὴν Κίνηση Πολιτῶν γιὰ τὴν Ἐπαναφορὰ τοῦ Πολυτονικοῦ Συστήματος τον Νοέμβριο τοῦ 2006.]

Εἰσαγωγὴ

Ὅπως εἶναι εὐρέως γνωστό, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1982 σὲ μία μεταμεσονύκτια συνεδρίασι τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων ψηφίστηκε τροπολογία, μὲ τὴν ὁποία καταργήθηκε τὸ μέχρι τότε χρησιμοποιούμενο πολυτονικὸ σύστημα γιὰ τὴν γραπτὴ ἀναπαράστασι τῆς ἑλληνικῆς φθογγογλώσσας καὶ ἀντικαταστάθηκε μὲ τὸ μονοτονικὸ σύστημα. Κίνηση Πολιτών για την επαναφορά του Πολυτονικού ΣυστήματοςἩ ἀπόφασι ἐκείνη δὲν στηρίχθηκε σὲ κανένα ἀπολύτως ἐπιστημονικὸ πόρισμα, ἀλλὰ ἦταν φανερὰ αὐθαίρετη ἐπιβολὴ μίας συγκεκριμένης ἰδεολογικῆς καὶ πολιτικοοικονομικῆς θέσεως, ἡ ὁποία κατεδείκνυε πλήρη ἄγνοια τῶν γλωσσικῶν ἐν γένει γνωρισμάτων καὶ τῶν γλωσσικῶν λειτουργιῶν ποὺ συνδέονται μὲ τὴν γραπτὴ ἀναπαράστασι μίας φυσικῆς γλώσσας. Ὁ Νῖκος Παναγιωτάκης σὲ μία ἐξαιρετικὰ μεστὴ καὶ ἐμπεριστατωμένη ἀνακοίνωσί του ἀνακεφαλαίωσε τὸ ὅλο θέμα καὶ κατέδειξε ὅτι ὅλα τὰ προβαλλόμενα ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τοῦ μονοτονικοῦ δὲν ἦταν τίποτα ἄλλο παρὰ ἰδεολογικὰ πυροτεχνήματα που ἀποσκοποῦσαν στὴν προώθησι κρυφῶν πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν σκοπιμοτήτων [Παναγιωτάκης 1995].

Ἔκτοτε ἔχει παρατηρηθῆ μία ἀξιόλογη κινητικότητα ὑπὲρ τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ πολυτονικοῦ μέσα ἀπὸ πρωτοβουλίες πολιτῶν εὐαισθητοποιημένων σὲ θὲματα γλωσσικῆς καλλιέργειας. Ἡ ἐπίγνωσι τοῦ ὀλέθριου ἐκείνου ἀτοπήματος ποὺ ἔγινε τὸ 1982 σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ γνησιότητα τῆς γραπτῆς ἀναπαραστάσεως τῆς ἑλληνικῆς φθογγογλώσσας ἀποτελεῖ τὸν κινητήριο μοχλὸ αὐτῶν τῶν πρωτοβουλιῶν. Ἡ παροῦσα μελέτη ἐμπίπτει στὸ εἶδος τέτοιων πρωτοβουλιῶν καὶ ἀποσκοπεῖ στὴν παρουσίασι τῆς ἀναγκαιότητας τοῦ πολυτονικοῦ συστήματος τῆς ἑλληνικῆς μέσῳ τεκμηριωμένων ἐπιχειρημάτων ἀπὸ τὸ διεπιστημονικὸ πεδίο τῶν γλωσσικῶν ἐπιστημῶν.

Ἡ προοπτικὴ τῆς συστημικῆς γλωσσολογίας
Ὅταν μία φυσικὴ φθογγόγλωσσα ἀναπαρίσταται γραπτῶς, ἐπιδιώκεται καὶ, συνήθως μετὰ ἀπὸ μακραίωνη ἱστορία δοκιμῶν καὶ βελτιώσεων, ἀποκρυσταλλώνεται μία κατὰ τὸ δυνατὸν ἔκδηλη καὶ ἀξιόπιστη παρουσίασι τῆς μορφολογικῆς φυσιογνωμίας της. Ἀπὸ τὶς 5 περίπου χιλιάδες γλῶσσες ποὺ ὑπάρχουν στὸν κόσμο, λιγότερες ἀπὸ 200 διαθέτουν σύστημα γραπτῆς ἀναπαραστάσεως, καὶ μεταξὺ αὐτῶν γιὰ ἀκόμα λιγότερες ἔχουν ἀναπτυχθῆ πλήρως κατάλληλα συστήματα γραφῆς. Κλασσικὸ ἔργο γιὰ τὴν σχέσι γλώσσας καὶ γραφῆς ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῆς συστημικῆς γλωσσολογίας ἀποτελεῖ τὸ σύγγραμμα τοῦ Florian Coulmas [1981]: Περὶ τῆς γραφῆς. Ὁ Coulmas ἐπισημαίνει ὅτι ὁ στιγμιαῖος χαρακτήρας μίας γλωσσικῆς ἐκφωνήσεως δὲν ἐπιτρέπει τὴν ὑπαγωγὴ ἑνὸς γλωσσικοῦ ἀντικειμένου σὲ ἐπανειλημμένη παρατήρησι, ἐνῷ στὴν γραφὴ ὄχι μόνο αἴρεται ὁ στιγμιαῖος χαρακτήρας τῆς ἐκφορᾶς, ἀλλὰ καὶ διατηρεῖται ἡ γλωσσικὴ συνείδησι, διότι διὰ τῆς γραφῆς ἀντικειμενοποιεῖται ἡ γλωσσικὴ σημασία, δηλαδὴ ἀπελευθερώνεται ἀπὸ τὴν περιστασιακὴ ἐξάρτησι τῆς ὁμιλουμένης ἐκφωνήσεως. Ἐπειδὴ τὸ γλωσσικὸ προϊὸν στὴν γραπτή του μορφὴ ἀποκτᾷ μία αὐτοδυναμία, ἡ γραπτὴ ἐκφώνησι πρέπει νὰ εἶναι μονοσήμαντη. Ἡ γραφὴ εἶναι ἀφαίρεσι [Coulmas 1981 σελ. 25-32]. Ἡ δὲ διπλῆ ἰδιότητα τῆς γραφῆς, νὰ ἀποτελῇ δηλαδὴ συγχρόνως προϋπόθεσι καὶ ἀποτέλεσμα τῆς γλωσσικῆς συνειδήσεως, ἐπιβάλλει τὴν θεώρησι τῆς γραπτῆς δομῆς ὡς ἀναποσπάστου μέρους τῆς συνολικῆς γραμματικῆς δομῆς μίας φυσικῆς γλώσσας [Coulmas 1981 σελ. 51]. Καὶ, πράγματι, ὅπως μᾶς τό ξεκαθαρίζει ἡ Στέλα Βέργη, ἡ γραφὴ εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἐνδιάμεση ἐκείνη ὀντότητα, ποὺ μετασχηματίζει τόσο ἰσχυρὰ τὴν συνείδησι, ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ διαμορφώνουμε στὸν νοῦ μας μία ὁλωσδιόλου εἰκόνα γιὰ τὴν γλῶσσα [Βέργη 2003 σελ. 21].

Σὲ καμμία γραφόμενη γλῶσσα δὲν ὑφίσταται ἀμφιμονοσήμαντη ἀντιστοιχία μεταξὺ γραφημάτων καὶ φθόγγων, διότι ἁπλούστατα μία τέτοια ἀντιστοιχία δὲν ἐξυπηρετεῖ τοὺς σκοποὺς τῆς γραφῆς. Ἡ πλάνη τῆς παραδοχῆς ὅτι ἕνα καθαρὰ φωνητικὸ σύστημα γραφῆς θὰ ἦταν τὸ βέλτιστο δυνατόν, φαίνεται ἀπὸ τὴν ἐξέτασι τοῦ διεθνοῦς φωνητικοῦ ἀλφαβήτου (ΙΡΑ), τὸ ὁποῖο ἐξυπηρετεῖ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο σκοποὺς γλωσσολογικῆς καταγραφῆς. Καμμία γλῶσσα δὲν χρησιμοποιεῖ τὸ σύστημα αὐτὸ γιὰ συνήθεις σκοποὺς ἀναγνώσεως καὶ γραφῆς, διότι ἁπλούστατα τὸ διεθνὲς φωνητικὸ ἀλφάβητο δὲν προάγει καθόλου τὴν ὀπτικὴ ἀναγνώρισι τῶν μορφολογικῶν καὶ σημασιοσυντακτικῶν σχέσεων [Coulmas 1981 σελ. 46-47].

Ἡ γραπτὴ ἀναπαράστασι μίας γλώσσας ἀκολουθεῖ ἐντελῶς διαφορετικὴ νομοτέλεια, τὴν ὁποία ἐπιβάλλει ἡ ὀπτικὴ φύσι τοῦ μέσου τῆς γραφῆς. Ἐπειδὴ στὴν γραφὴ λείπει ἡ γνῶσι τοῦ γλωσσικοῦ περικειμένου, τὸ ὁποῖο κατὰ τὴν ζωντανὴ γλωσσικὴ ἐπικοινωνία διαδραματίζει ἐξέχοντα σημασιολογικὸ ρόλο, εἶναι ἀναγκαῖος ὁ ἐμπλουτισμὸς τοῦ συστήματος γραφῆς μὲ ἐπὶ πλέον διακριτικὰ σύμβολα μὲ ἐνισχυτικὴ μορφολογικὴ καὶ συντακτικὴ λειτουργία. Κατὰ τὸν Coulmas, ἕνα σύστημα γραφῆς ὀφείλει νὰ πληροῖ τὶς ἀκόλουθες τρεῖς προϋποθέσεις, προκειμένου νὰ μπορῇ νὰ θεωρηθῇ κατάλληλο γιὰ τὴν γραπτὴ ἀναπαράστασι μίας γλώσσας:

1. Πιστὴ ἀναπαράστασι τῶν μορφολογικῶν καὶ μορφοσυντακτικῶν σχέσεων,
2. Ἀκριβοδίκαιη βελτιστοποίησι ἀναγνώσεως καὶ γραφῆς, καὶ
3. Ἰσορροπία ἀνάμεσα στὴν μνημοτεχνικὴ καὶ στὴν συνδυαστικὴ ἐπιβάρυνσι τῆς μνήμης.

Ἡ ἀλφαβητικὴ γραφὴ φαίνεται ὅτι ἀνταποκρίνεται κατὰ τὸν πλέον ἐνδεδειγμένο τρόπο στὶς προϋποθέσεις αὐτές [Coulmas 1981 σελ. 34]. Ἐξυπακούεται ὅτι γιὰ κάθε συγκεκριμένη γλῶσσα ὑπάρχει πάντα ἡ δυνατότητα ἐμπλουτισμοῦ τοῦ χρησιμοποιουμένου ἀλφαβήτου της μέσα ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ πορεία τῆς γλώσσας αὐτῆς.

Ἡ προοπτικὴ τῆς ψυχογλωσσολογίας καὶ τῆς ψυχολογίας τῆς γλώσσας
Κλασσικὸ ἔργο γιὰ τὴν περιγραφὴ καὶ τὴν ἑρμηνεία τῶν χαρακτηριστικῶν καὶ τῶν λειτουργιῶν τῆς γραπτῆς ἀναπαραστάσεως τῶν φυσικῶν γλωσσῶν τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τὸ μνημειῶδες σύγγραμμα τοῦ Wygotski [1934]: Σκέψι καὶ Γλῶσσα, τὸ ὁποῖο διατηρεῖ ἀκόμα καὶ σήμερα τὴν ἐπικαιρότητά του μέσα ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῆς ψυχολογίας τῆς γλώσσας. Στὸ ἔργο αὐτὸ ὁ Wygotski παρουσιάζει ἐξαντλητικὰ τὶς ἰδιότητες τῆς γραπτῆς γλώσσας συγκρίνοντάς την ἀφ᾽ ἑνὸς μὲ τὴν ἐσωτερικὴ γλῶσσα καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου μὲ τὴν ἐκφωνούμενη γλῶσσα, ἐνῷ ταυτόχρονα διαστρωματώνει αὐτὲς τὶς τρεῖς γλωσσικὲς μορφὲς σὲ τρία ἐπίπεδα γλωσσικῆς δραστηριότητας, ὅπως αὐτὰ μεθερμηνεύονται ἀνακεφαλαιωτικὰ ἀπὸ τὴν Gudula List [List 1981 σελ. 147]:

1. Ἐκδηλότητα: Στὸ ἐπίπεδο αὐτὸ νοεῖται ἡ γλωσσικὴ δραστηριότητα ποὺ ἀποσκοπεῖ στὴν ἔκφρασι τοῦ μηνύματος. Ἐνῷ ἡ ἐσωτερικὴ γλῶσσα χαρακτηρίζεται ἀπὸ συντομία καὶ ἀποσπασματικότητα, χωρὶς νὰ ὑφίσταται ἀνάγκη γιὰ ἐξασφάλισι τῆς διαπροσωπικῆς κατανοήσεως, καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ ἐκφωνούμενη γλῶσσα ἀναδεικνύει ποικιλία ἐκφραστικῶν ἐκδιπλώσεων ἀνάλογα μὲ τὴν περίστασι καὶ τὴν ἑκάστοτε γλωσσικὴ ἀλληλεπίδρασι, ὅπου ἡ ἐξασφάλισι τῆς κατανοήσεως ἐπιτυγχάνεται ἀκόμα καὶ μὲ παραγλωσσικὰ στοιχεῖα, ἡ γραπτὴ γλῶσσα χαρακτηρίζεται ἀπὸ πλήρη ἐκφραστικὴ ἐκδίπλωσι, κατὰ τὴν ὁποία ἡ διαπροσωπικὴ κατανόησι διασφαλίζεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο μέσῳ τῆς γλωσσικῆς διατυπώσεως.
2. Ἀλληλεπίδρασι: Στὸ ἐπίπεδο αὐτὸ νοεῖται ὁ τρόπος τῆς γλωσσικῆς ἀνταλλαγῆς. Ἡ μὲν ἐσωτερικὴ γλῶσσα εἶναι μονολογική, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ἀποτελεῖ διάλογο μὲ τὸν ἑαυτό, ἡ ἐκφωνούμενη γλῶσσα εἶναι διαλογικὴ, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ἀπαιτεῖ τὴν παρουσία τοὐλάχιστον δύο συνδιαλεγομένων προσώπων σὲ μία χωροχρονικὰ συγκεκριμένη ἐπικοινωνιακὴ περίστασι, καὶ ἡ δὲ γραπτὴ γλῶσσα εἶναι μονολογική, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ἀποτελεῖ διάλογο ἐξ ἀποστάσεως ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς ἐπικοινωνιακές περιστάσεις.
3. Λεκτικότητα: Στὸ ἐπίπεδο αὐτὸ νοεῖται ἡ συγκεκριμένη μορφὴ τῆς γλωσσικῆς ἐκφράσεως. Ἐνῷ στὴν ἐσωτερικὴ γλῶσσα ἡ λεκτικότητα εἶναι ἄκρως ἰδιοσυγκρασιακὴ μὲ ὑποκειμενικὲς ἐννοιολογικὲς συναθροίσεις, ἡ λεκτικότητα τῆς ἐκφωνούμενης γλώσσας χαρακτηρίζεται ἀπὸ μία καθομιλούμενη ποικιλομορφία καὶ, τέλος, στὴν λεκτικότητα τῆς γραπτῆς γλώσσας ἐπικρατεῖ μία κατὰ κανόνα προτυποποιημένη καὶ πολύπλοκη γλωσσικὴ μορφή.

Ὅπως τονίζει ἡ List, ἡ διαδικασία ἐκμαθήσεως τῆς γραπτῆς ἀναπαραστάσεως μίας φυσικῆς φθογγογλώσσας στηρίζεται στὴν νοητικὴ ἐπεξεργασία ἑνὸς συνόλου μετακωδικεύσεων ἀπὸ φθογγολογικὲς σἐ γραφολογικὲς δομές, κατὰ τὴν ὁποία ἀναδιαμορφώνεται ἡ ὅλη γλωσσικὴ συμπεριφορὰ καὶ ἡ στάσι ἀπέναντι στὴν γλῶσσα. Ἡ ἐκμάθησι τῆς ἀναγνώσεως καὶ τῆς γραφῆς ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερο ἐπίτευγμα στὴν ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ἀπαιτεῖται ἡ συντονισμένη ἐνεργοποίησι πάρα πολλῶν ἐπὶ μέρους νοητικῶν διεργασιῶν, οἱ ὁποῖες ὑπερβαίνουν κατὰ πολὺ τὴν ἁπλῆ ἐξοικείωσι μὲ τὴν τεχνικὴ τῆς γραφῆς [List 1981 σελ. 135-137]. Μία φυσικὴ γλῶσσα σὲ γραπτὴ μορφὴ ἀποκτᾷ ἐξελισσόμενη μία αὐτοδυναμία καὶ ἀνεξαρτησία ὡς πρὸς τὸ πρωτογενὲς ἀρχέτυπό της, ἀπὸ τὸ ὁποῖο διακρίνεται μέ βάσι τρία ποιοτικὰ κριτήρια: τὴν ἐνσυνείδητη δραστηριότητα, τὴν ἀποδέσμευσι ἀπὸ τὶς ἐπικοινωνιακὲς συνθῆκες καὶ τὴν χρονικὴ διάρκεια καὶ σταθερότητα. Ἡ ἐνσυνείδητη δραστηριότητα ἐμπεριέχει σὲ μεγάλο βαθμὸ διασκεπτικὴ ἀφαίρεσι καὶ γλωσσικὴ συνείδησι καὶ συνεπάγεται, ὅσον ἀφορᾷ στὴν γλωσσικὴ συμπεριφορά, τὴν ἐμπρόθετη καὶ ἐλεγχόμενη ἐφαρμογὴ ἀναλυτικῶν καὶ συνθετικῶν διεργασιῶν, οἱ γνωσιακοὶ μηχανισμοὶ τῶν ὁποίων διαφέρουν ριζικὰ ἀπὸ τοὺς ἀντίστοιχους μηχανισμοὺς τῆς αὐθόρμητης, πρωτογενοῦς γλωσσικῆς συμπεριφορᾶς. Ἡ ἀποδέσμευσι ἀπὸ τὶς ἐπικοινωνιακὲς συνθῆκες καθιστᾷ τὴν γραφόμενη γλῶσσα μονολογική, καὶ κατὰ συνέπεια πολύπλοκη καὶ αὐτάρκη ὡς πρὸς τὴν ἀντιστοιχία μορφῆς καὶ περιεχομένου, διότι τὸ σημασιολογικὸ περιεχόμενο συνάγεται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὶς τυπικὲς σημασίες τῶν χρησιμοποιουμένων γλωσσικῶν σημείων. Ἡ σταθερότητα καὶ διάρκεια στον χρόνο προσδίδει στὴν γραφόμενη γλῶσσα μὶα παγχρονικότητα καὶ ἐπιτρέπει τὴν ἐνσυνείδητη καλλιέργειά της, προάγοντας στὸν μέγιστο δυνατὸ βαθμὸ τὴν ἐγγενῆ δημιουργικότητά της [Παπασπύρου 1998 σελ. 29-30, 2003 σελ. 171].

Γιὰ τοὺς σκοποὺς τῆς μελέτης μας ἀρκεῖ μία τελικὴ σύντομη ματιὰ στὸ ἔργο τοῦ Egon Weigl ποὺ ἀνακεφαλαιώνει τὴν νοητικὴ διαφοροποίησι κατὰ τὸ στάδιο τῆς ἔμπειρης ἀναγνώσεως καὶ γραφῆς συγκριτικὰ μὲ τὸ στάδιο τῆς ἐκμαθήσεως. Κατὰ τὸ στάδιο τῆς αὐτοματοποιημένης ἑτοιμότητας πρὸς ἀνάγνωσι καὶ γραφὴ ὁρισμένες γλωσσικὲς λειτουργίες, οἱ ὁποῖες κατὰ τὴν φάσι τῆς ἐκμαθήσεως ἀσκοῦν ἀποφασιστικὴ ἐπίδρασι στὴν ἀπόκτησι αὐτῆς τῆς ἑτοιμότητας, δὲν μποροῦν πλέον ἢ μποροῦν μόνο σὲ ἐξαιρετικὲς περιπτώσεις νὰ διαπιστωθοῦν. Σ᾽ αὐτὲς τὶς λειτουργίες περιλαμβάνεται πρὸ πάντων ἡ σύμπραξι ὁρισμένων συστατικῶν στοιχείων τῆς φθογγογλώσσας, ὅπως εἶναι ἡ ἐνδογλωσσικὴ διεμπραγμάτωσι τῶν φθογγολογικῶν δομῶν, ἡ λανθάνουσα ἢ ἔκδηλη ἄρθρωσι κατὰ τὴν ἀντιληπτικὴ ἀνάγνωσι καὶ γραφὴ κτλ. Ἡ συμμετοχὴ αὐτῶν τῶν λειτουργιῶν στὴν διεργασία τῆς ἀντιλήψεως καὶ κατανοήσεως τῆς γραπτῆς γλώσσας, καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ ἀναπαραγωγὴ καὶ ἡ παραγωγὴ γραφολογικῶν δομῶν, ἀποτελεῖ ἀπαραίτητη προϋπόθεσι γιὰ τὴν σταθεροποίησι καὶ τὴν βαθμιαία ὁλοκλήρωσι τῆς ἀναγνώσεως καὶ τῆς γραφῆς. Ἡ ἀπόκτησι τῶν πολυπλεύρων διεργασιῶν μετακωδικεύσεως, μὲ βάσι τὶς ὁποῖες οἱ γραφολογικὲς δομὲς μετατρέπονται στὶς ἀντίστοιχες φθογγολογικὲς δομὲς καὶ, ἀντίστροφα, οἱ ἀκουστικὰ ἀντειλημμένες λεκτικὲς πληροφορίες προβάλλονται σὲ ἀντίστοιχα γραφηματικὰ πρότυπα, ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον βασικὰ βήματα στὴν διεργασία ἐκμαθήσεως τῆς γραπτῆς γλώσσας [Weigl 1974 σελ. 99].

Ἕνα ἐξαιρετικὰ σημαντικὸ θέμα ἀποτελεῖ καὶ ἡ ἑδραίωσι εὐκολίας καὶ ἀνέσεως κατὰ τὴν ἀνάγνωσι. Ὁ κύριος στόχος τῆς ἀναγνώσεως εἶναι ἡ κατανόησι, ὁριζόμενη ὡς διεργασία, κατὰ τὴν ὁποία λαμβάνει χώρα ἀλληλεπίδρασι ἀνάμεσα στὴν ἀπόδοσι σημασίας σ᾽ ἕνα κείμενο καὶ στὴν πρόσληψι σημασίας ἀπὸ αὐτὸ τὸ κείμενο. Ἡ κατανόησι, ὅμως, προϋποθέτει τὴν ἀποκωδίκευσι τῶν γραπτῶν συμβόλων. Τὰ ἄτομα ποὺ ἀρχίζουν νὰ ἐκμαθαίνουν ἀνάγνωσι ἐπιτελοῦν τὶς λειτουργίες αυτὲς βῆμα πρὸς βῆμα, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν ἀποκωδίκευσι καὶ προχωρῶντας πρὸς τὴν κατανόησι. Οἱ προχωρημένοι ἀναγνῶστες μποροῦν νὰ ἐπιτελέσουν ταυτόχρονα τὶς δύο αὐτὲς λειτουργίες, διότι ἡ πεῖρα ἀπὸ τὴν ἀποκωδίκευσι τούς παρέχει ἱκανὴ γνῶσι, ὁπότε δὲν ἀπαιτεῖται πλέον μετάβασι τῆς προσοχῆς ἀπὸ τὴν μία λειτουργία στὴν ἄλλη [Samuels & Eisenberg 1981 σελ. 32-60]. Τὴν ἱκανὴ αὐτὴ γνῶσι τήν ἀποκτοῦν οἱ ἀναγνῶστες κατὰ κύριο λόγο ἀπὸ τὶς ὀπτικὲς ἰδιότητες τῶν γραπτῶν συμβόλων, ἡ σημαντικότερη ἀπὸ τὶς ὁποῖες εἶναι ἡ πληροφοριακὴ πλεονασματικότητα τῶν ὀπτικῶν τους χαρακτηριστικῶν. Μετὰ ἀπὸ μία ἐξαντλητικὴ ἀνασκόπησι τῶν βιβλιογραφικῶν πηγῶν ποὺ ἀναφέρονται στὸ θέμα αὐτό, οἱ Haber καὶ Haber κατέδειξαν τὴν ἀκραῖα ὑψηλὴ ὀπτικὴ πλεονασματικότητα τοῦ λατινικοῦ ἀλφαβήτου [Haber & Haber 1981 σελ. 170-171], ἀπὸ τὴν ὁποία συνάγεται ἄμεσα μία ἀντίστοιχη ὑψηλὴ ὀπτικὴ πλεονασματικότητα τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου, ἀπὸ τὸ ὁποῖο προῆλθε τὸ λατινικό. Γενικότερα, οἱ γλῶσσες ἐκεῖνες, οἱ ὁποῖες χαρακτηρίζονται ἀπὸ μακραίωνη γραπτὴ παράδοσι, ὅπως ἡ ἑλληνική, ἔχουν κατορθώσει νὰ ἐκδηλώσουν ὑπερεξελιγμένα συστήματα γραπτῆς ἀναπαραστάσεώς τους, τὰ ὁποῖα δείχνουν νὰ ἀνταποκρίνωνται πλήρως στὶς νοητικὲς ἀπαιτήσεις ποὺ περιγράφονται καὶ ἑρμηνεύονται ἀπὸ τὴν ψυχογλωσσολογία καὶ τὴν ψυχολογία τῆς γλώσσας.

Ἡ προοπτικὴ τῆς κοινωνιογλωσσολογίας καὶ τῆς κοινωνιολογίας τῆς γλώσσας
Στὸ θέμα ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει, ἡ συμβολὴ τῆς κοινωνιολογίας τῆς γλώσσας βρίσκεται στὸ πεδίο τοῦ γλωσσικοῦ σχεδιασμοῦ ἢ γλωσσικοῦ προγραμματισμοῦ. Ὁ γλωσσικὸς προγραμματισμὸς λαμβάνει ὑπ᾽ ὄψι του καὶ τὴν συμβολικὴ ἀξία καὶ τὴν ἐργαλειακὴ ἀξία τῶν γλωσσῶν [Κωστούλα-Μακράκη 2001 σελ. 151]. Ἡ συμβολικὴ ἀξία ἅπτεται τῆς ἰδιότητας τῆς γλώσσας ὡς φορέα ἱστορίας καὶ πολιτισμοῦ τῆς ἀντίστοιχης γλωσσικῆς κοινότητας, ἐνῳ ἡ ἐργαλειακὴ ἀξία εἶναι συνυφασμένη μὲ τὸ πῶς καὶ τὸ κατὰ πόσον ἡ γλῶσσα ἀνταποκρίνεται στοὺς στόχους ποὺ ἐπιβάλλονται ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνιακὴ χρῆσι της.

Σύμφωνα μὲ τὸ πρότυπο τοῦ Haugen [Haugen 1983], τὸ ὁποῖο ἐπέχει ἀκόμα καὶ σήμερα θέσι ἀφετηρίας γιὰ κάθε ἐγχείρημα γλωσσικοῦ προγραμματισμοῦ, ὁ γλωσσικὸς προγραμματισμὸς ἀναδεικνύει ἀφ᾽ ἑνὸς κοινωνικὲς πλευρές, ὅπως εἶναι ἡ ἐπιλογὴ καὶ ἡ ἀποδοχή, καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου γλωσσικὲς πλευρές, ὅπως εἶναι ἡ κωδικοποίησι καὶ ἡ διεύρυνσι. Ὁ γλωσσικὸς προγραμματισμὸς μπορεῖ νὰ ἀφορᾷ εἴτε σὲ ἕνα ὁλόκληρο γλωσσικὸ σύστημα εἴτε σὲ μία πτυχὴ αὐτοῦ (π.χ. στὴν ὀρθογραφικὴ μεταρρύθμισι). Ἀπὸ αὐτὲς τὶς πλευρὲς τοῦ γλωσσικοῦ προγραμματισμοῦ, ἡ ἀποδοχὴ ἀναδεικνύει καὶ τὴν μεγαλύτερη καὶ ἀποφασιστικὴ βαρύτητα γιὰ τὴν ἐπιτυχία ἢ τὴν ἀποτυχία τοῦ ἐγχειρήματος, διότι σὲ τελευταία ἀνάλυσι τὰ μέλη τῆς γλωσσικῆς κοινότητας εἶναι οἱ ἀποδέκτες τοῦ γλωσσικοῦ προγραμματισμοῦ, ὅποιος καὶ ἂν εἶναι αὐτός [Fasold 1991].

Κάθε ἐγχείρημα ποὺ ἐμπίπτει στὴν κατηγορὶα τοῦ γλωσσικοῦ προγραμματισμοῦ εἶναι ἀπὸ τὴν φύσι του εἴτε πολιτικὰ εἴτε ἠθικὰ φορτισμένο. Δὲν νοεῖται «οὐδέτερος» γλωσσικὸς προγραμματισμός. Γι᾽ αυτὸ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ προηγῆται πάντοτε μία γλωσσολογικὴ ἔρευνα, ἡ οποία μπορεῖ ἀφ᾽ ἑνὸς νὰ προσδώσῃ ἐπιστημονικὴ νομιμότητα στὸν ἑκάστοτε ἐπιχειρούμενο γλωσσικὸ προγραμματισμὸ καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου νὰ προβλέψῃ μέσα σὲ ἕνα ἀνεκτὸ περιθώριο στατιστικοῦ σφάλματος τὴν ἀποδοχὴ ἐκ μέρους τῆς γλωσσικῆς κοινότητας.

Στὸ ἐπίπεδο τῆς κοινωνίας ἡ γλῶσσα ἐν γένει μπορεῖ νὰ παρεκτραπῇ ποικιλοτρόπως καὶ νὰ γίνῃ ὄργανο ἐξουσίας. Μὲ τὴν ἔννοια αὐτὴ κάθε αὐθαίρετα ἐπιβαλλόμενος γλωσσικὸς προγραμματισμὸς ἐνδέχεται νὰ ὑποκρύπτῃ πολιτικὲς καὶ οἰκονομικὲς σκοπιμότητες, οἱ ὁποῖες καλύπτονται μὲ ἕναν ἐπίπλαστο μανδύα ἀληθοφάνειας. Γενικότερα, οἱ κοινωνικὲς ἀνισότητες παρουσιάζονται ἀριστοτεχνικὰ ὡς γλωσσικοὶ μῦθοι γιὰ τὴν ἄσκησι γλωσσικῆς ἐξουσίας. Τοὺς προβληματικοὺς καὶ δυσεπίλυτους αὐτοὺς συσχετισμοὺς ἀναλύει καὶ ἑρμηνεύει γλαφυρότατα ἡ Ἄννα Φραγκουδάκη στὸ ἄκρως διαφωτιστικὸ σύγγραμμά της: Γλῶσσα καὶ ἰδεολογία [Φραγκουδάκη 1987].

Ἡ προοπτικὴ τῆς ἱστοριογλωσσολογίας
Ἐξαιρετικὸ καὶ ἐξαντλητικὸ ἔργο ἀπὸ ἱστοριογλωσσολογικὴ προοπτικὴ ἀποτελεῖ τὸ ὀγκῶδες σύγγραμμα τοῦ Harald Haarmann: Παγκόσμια ἱστορία τῆς γραφῆς [Haarmann 1990]. Μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες αὐτοῦ τοῦ ἔργου ὁ Haarmann μᾶς ἐπιφυλάσσει ἕνα συναρπαστικὸ ταξίδι πίσω στὸν χρόνο, φτάνοντας μέχρι τὸ 5300 π.Χ. σὲ ἕναν ἀρχαῖο πολιτισμὸ τῆς Νοτιοανατολικῆς Εὐρώπης, τὸν πολιτισμὸ Vinča, ὁ ὁποῖος μᾶς κληροδότησε τὰ παλαιότερα γνωστὰ δείγματα γραφῆς στὴν παγκόσμια ἱστορία. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ ταξίδι μᾶς ἀποκαλύπτεται μία φαντασμαγορικὴ ποικιλομορφία καὶ ποικιλοειδία συστημάτων γραφῆς, ὁρισμένα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐξακολουθοῦν νὰ χρησιμοποιοῦνται ὣς τὶς μέρες μας. Ἐξέχουσα θέσι σ᾽ αὐτὸ τὸ φαντασμαγορικὸ καλειδοσκόπιο κατέχουν τὰ ἀλφαβητικὰ συστήματα, τὰ ὁποῖα, ὅπως καταδεικνύει ὁ Haarmann, ἀποτελοῦν καὶ τὰ πλέον παραγωγικὰ καὶ εὐέλικτα συστήματα γραφῆς, μὲ λαμπρὸ καὶ ἀδιαμφισβήτητο τὸ ἑλληνικὸ ἀλφαβητικὸ σύστημα ὡς τυπικὸ παράδειγμα.

Ὅλα τὰ συστήματα γραφῆς ποὺ ἔχουν ἐπινοηθῆ προέκυψαν μὲν ἀρχικὰ γιὰ πρακτικοὺς λόγους, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἱστορική τους πορεία προσέλαβαν βαθμιαῖα καὶ μὶα ἀπαραγνώριστη διάστασι, ἐνόσῳ αὐτὰ ἀπετέλεσαν φορεῖς καὶ θεματοφύλακες τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τῶν ἀντιστοίχων γλωσσικῶν κοινοτήτων. Ὅπως μᾶς ἐξηγεῖ ὁ Haarmann, ἡ ἱστορικὴ ἐπικράτησι ὁρισμένων συστημάτων γραφῆς ἔναντι ἄλλων ὀφείλεται ὄχι τόσο σὲ πρακτικοὺς λόγους ὅσο στὴν πολιτισμικὴ αἴγλη καὶ στὸ κῦρος τῶν γλωσσῶν ποὺ τὰ συστήματα αὐτὰ ἀναπαριστοῦσαν. Κάθε σύστημα γραφῆς παρουσιάζει ἱστορικὰ μία ἐξέλιξι συνεπῆ πρὸς τὴν γλωσσικὴ καὶ πολιτισμικὴ ἐξέλιξι τῆς ἀντίστοιχης γλωσσικῆς κοινότητας.

Εἰδικὰ γιὰ τὴν ἱστορικὴ πορεία τῆς ἑλληνικῆς φθογγογλώσσας καὶ τῆς γραφῆς της ἀντλοῦμε πολύτιμες γνώσεις ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Γεωργίου Μπαμπινιώτη [1985]: Συνοπτικὴ ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἔργο κατανοοῦμε τὴν ἱστορικὴ καὶ ἀδιάκοπη συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς, παρακολουθῶντας τὴν ἀδιάπτωτη μετάβασί της στὰ διάφορα ἐξελικτικὰ στάδια (ποὺ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο γιὰ μεθοδολογικοὺς σκοποὺς μελέτης κατηγοριοποιοῦνται σὲ ἱστορικὲς φάσεις), στὰ ὁποῖα καὶ ἡ γραφὴ αὐτὴ καθ᾽ ἑαυτὴ προσαρμοζόταν καὶ ἐμπλουτιζόταν, προκειμένου νὰ εἶναι σὲ θέσι νὰ διατηρήσῃ τὴν γλωσσικὴ ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς ἑλληνικῆς. Σχετικὰ μὲ τὸ θέμα ποὺ μᾶς ένδιαφέρει ἐδῶ, δηλαδὴ τὸ πολυτονικὸ σύστημα, βλέπουμε στὸ ἔργο τοῦ Μπαμπινιώτη ὅτι ἡ ἀρχικὴ ἐπινόησι (ἀπὸ τὶς ἀρχὲς περίπου τοῦ δευτέρου αἰῶνα π.Χ.), ἡ τροποποιητικὴ ἐξέλιξι καὶ ἡ τελικὴ καὶ ὁριστικὴ ἐπικράτησι (κατὰ τὰ τέλη τοῦ ἑνάτου πρὸς τὶς ἀρχὲς τοῦ δεκάτου αἰῶνα μ.Χ.) τοῦ πολυτονικοῦ ἔγιναν γιὰ νὰ ἐξυπηρετηθοῦν λειτουργικοὶ σκοποὶ τῆς γλώσσας, ὅπως εἶναι ἡ σαφήνεια στὴν δήλωσι μορφολογικῶν καὶ συντακτικῶν σχέσεων, καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ εὐκολία στὴν ἀνάγνωσι, λαμβανομένου ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι ἡ προσῳδία καὶ ἡ δάσυνσι εἶχαν στὸ μεταξὺ ἐκλείψει ἀπὸ τὸ μορφοφωνολογικὸ ἐπίπεδο τῆς ἑλληνικῆς. Ἡ κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο ἐμφάνισι καὶ μετεξέλιξι τοῦ πολυτονικοῦ αἰτιολογεῖται, λοιπόν, σαφέστατα καὶ μέσα ἀπὸ τὴν προοπτικὴ καὶ τῆς συστημικῆς γλωσσολογίας, ὅπως εἴδαμε σὲ προηγούμενο σημεῖο τῆς μελέτης αὐτῆς.

Σύνθεσι τῶν ἀνωτέρω προοπτικῶν ὡς πρὸς τὸ πολυτονικὸ σύστημα
Ἐξετάσαμε ὁρισμένες βασικὲς καὶ καθολικὰ ἀποδεκτὲς θέσεις γιὰ τὴν γραπτὴ ἀναπαράστασι τῶν φυσικῶν φθογγογλωσσῶν τοῦ ἀνθρώπου μέσα ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῆς συστημικῆς γλωσσολογίας, τῆς ψυχογλωσσολογίας καὶ τῆς ψυχολογίας τῆς γλώσσας, τῆς κοινωνιογλωσσολογίας καὶ τῆς κοινωνιολογίας τῆς γλώσσας, καθὼς ἐπίσης καὶ τῆς ἱστοριογλωσσολογίας. Τώρα μποροῦμε πολὺ εὔκολα νὰ ἐπιχειρήσουμε μία αὐτοσυνεπῆ σύνθεσι τῶν διεπιστημονικῶν αὐτῶν προοπτικῶν ὡς πρὸς τὸ πολυτονικὸ σύστημα γραπτῆς ἀναπαραστάσεως τῆς ἑλληνικῆς φθογγογλώσσας, προκειμένου νὰ καταδειχθῇ ἡ ἀναγκαιότητά του.

1. Ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῆς συστημικῆς γλωσσολογίας τὸ πολυτονικὸ ἀναδεικνύει (α) σαφῆ καὶ πιστὴ ἀναπαράστασι τῶν μορφολογικῶν καὶ μορφοσυντακτικῶν σχέσεων τῆς ἑλληνικῆς [ἐνδεικτικὰ παραδείγματα: (1) ἐτυμολογικά: (ὁ) ὅρος / (τὸ) ὄρος, καχύποπτος (< κακὸ + ὕποπτος), μετοχὴ (< μετὰ + ἔχω) / μέθεξι (< μετὰ + ἕξω), (τῆς) ἐπετείου (< ἐπὶ + ἔτος) / (τοῦ) ἐφετείου (< ἐπὶ + ἵημι), καθαυτὸ (< κατὰ + αὑτὸ) / κατ᾽ αὐτὸ (< κατὰ + αὐτὸ), (2) τυπολογικὰ-μορφοσυντακτικὰ: (ἡ) βαθμιαία (ἐπίθετο θηλυκοῦ γένους) / βαθμιαῖα (ἐπίρρημα), (ὁ) λαβὼν (μετοχὴ ἀορίστου) / (τῶν) λαβῶν (γενικὴ πληθυντικοῦ), ποὺ (ἀναφορικὸ) / ποῦ (ἐρωτηματικὸ), πὼς (ἀναφορικὸ) / πῶς (ἐρωτηματικὸ), μου-σου-του-μας-σας (κτητικοὶ ἀντωνυμικοὶ τύποι) / μοῦ-σοῦ-τοῦ-μᾶς-σᾶς (ἀντωνυμικοὶ τύποι γιὰ δήλωσι τοῦ ἐμμέσου ἀντικειμένου) (πρβλ. ἡ μητέρα μου εἶπε / ἡ μητέρα μοῦ εἶπε), (ἡ) ἁρπαχτὴ / (νὰ) ἁρπαχτῇ, κτλ. κτλ.], (β) κατὰ συνέπεια σαφῆ βελτιστοποίησι τῆς ἀναγνωστικῆς λειτουργίας χωρὶς ἀξιοσημείωτη ἐπιβάρυνσι τῆς λειτουργίας τῆς γραφῆς, καὶ (γ) ἐξισορρόπησι στὴν μνημοτεχνικὴ καὶ στὴν συνδυαστικὴ ἐπιβάρυνσι τῆς μνήμης, διότι οἱ πολλαπλοῖ συνδυασμοὶ τόνων καὶ πνευμάτων μὲ γράμματα ἀποσυμφοροῦν μία ὑπερβολικὰ φορτωμένη μνημοτεχνικὴ πίεσι (ἐδῶ ὑπεισέρχεται ὣς ἕνα βαθμὸ καὶ ἡ προοπτικὴ τῆς ψυχολογίας τῆς γλώσσας). 2. Ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῆς ψυχολογίας τῆς γλώσσας καὶ τῆς ψυχογλωσσολογίας τὸ πολυτονικὸ ἀναδεικνύει σαφῆ πληροφοριακὴ πλεονασματικότητα των ὀπτικῶν χαρακτηριστικῶν τῶν γραφολογικῶν μορφωμάτων τῆς ἑλληνικῆς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπιταχύνεται καὶ νὰ βελτιστοποιῆται ἡ διεργασία τῆς ἀμοιβαίας μετακωδικεύσεως φθογγολογικῶν καὶ γραφολογικῶν δομῶν, ὁπότε καὶ αὐτοματοποιεῖται ταχύτερα καὶ πιστότερα ἡ διπλῆ διεργασία ἀποκωδικεύσεως καὶ κατανοήσεως κατὰ τὴν ἀνάγνωσι. Μὲ πιὸ ἁπλᾶ λόγια, τὸ πολυτονικὸ ἀναμένεται νὰ ὀξύνῃ καὶ ἐνισχύῃ σημαντικὰ τὶς ὀπτικοαντιληπτικὲς λειτουργίες τῆς νοήσεως καὶ κατὰ συνέπεια καὶ ἐκεῖνες τὶς γνωσιακὲς λειτουργίες, οἱ ὁποῖες ἅπτονται σαφῶς τῆς γραφῆς. Ἡ πρόσφατη καὶ μοναδικὴ μέχρι σήμερα στὴν Ἑλλάδα ἐμπειρικὴ ἕρευνα τῶν Ἰωάννη Τσέγκου, Θαλῆ Παπαδάκη καὶ Δήμητρας Βεκιάρη [2005]: Ἡ ἐκδίκησι τῶν τόνων κατέδειξε καὶ ἐπιβεβαίωσε μὲ ἀπαραγνώριστη σαφήνεια καὶ ἀξιοπιστία τὰ θεωρητικὰ συμπεράσματα ἀπὸ τὶς βασικὲς θέσεις τῆς ψυχολογίας τῆς γλώσσας ποὺ ἐξετάσαμε προηγουμένως. Μέσῳ συγκριτικῆς μελέτης δύο ὁμάδων παιδιῶν σχολικῆς ἠλικίας, ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἡ μία περιελάμβανε παιδιὰ ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ μονοτονικὸ διδάσκονταν ἐπὶ πλέον καὶ τὸ πολυτονικὸ σύστημα μέσῳ τακτικῆς διδασκαλίας ἀρχαίων ἑλληνικῶν, καταδείχθηκε στατιστικῶς σημαντικὴ ἐνίσχυσι τῶν ὀπτικοαντιληπτικῶν καὶ τῶν γνωσιακῶν δεξιοτήτων διὰ τοῦ πολυτονικοῦ συστήματος. Φαίνεται ἐν τέλει ὅτι τὸ πολυτονικὸ σύστημα ἐπιτρέπει βαθύτερη προσπέλασι στοὺς γραμματικοὺς μηχανισμοὺς τῆς ἑλληνικῆς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καθίσταται συνεπέστερη ἡ ἐνσυνείδητη δημιουργικὴ διαχείρισι τῶν γλωσσικῶν ἐκφραστικῶν δυνατοτήτων της. 3. Ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῆς κοινωνιογλωσσολογίας καὶ τῆς κοινωνιολογίας τῆς γλώσσας ἡ βεβιασμένη κατάργησι τοῦ πολυτονικοῦ ἐν μιᾷ νυκτὶ καὶ ἡ ἀντικατάστασί του μὲ τὸ μονοτονικὸ χαρακτηρίζεται ὡς (μερικὸς) γλωσσικὸς προγραμματισμός, ὁ ὁποῖος μήτε ἔγινε μετὰ ἀπὸ ἐμπεριστατωμένη γλωσσολογικὴ ἕρευνα μήτε ἀπετέλεσε ἐνέργεια γιὰ ἰκανοποίησι εὐρύτερου λαϊκοῦ αἰτήματος, ὅπως μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Παναγιωτάκης [1995]. Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ μαντέψῃ κανεὶς τὰ τεχνικοοικονομικὰ κίνητρα γιὰ αὐτὴ τὴν ὁλότελα ἄστοχη ἐνέργεια, τὰ ὁποῖα καὶ ἐπισημαίνει ὁ Παναγιωτάκης [1995]. Μὲ δεδομένη τὴν τεχνολογία τῆς τότε ἐποχῆς ἡ κατάργησι τοῦ πολυτονικοῦ συνεπαγόταν μία προφανῆ καὶ ἀξιόλογη ἐξοικονόμησι ὡρῶν ἐργασίας γιὰ τὴν στοιχειοθεσία καὶ τὴν διόρθωσι κειμένων πρὸς μαζικὴ τύπωσι, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν αὔξησι τῶν κερδῶν τῶν μεγάλων έκδοτικῶν οἴκων, ἰδιαίτερα ἐκείνων ποὺ ἐξέδιδαν ἐφημερίδες καὶ περιοδικά. Ἡ τραγικὴ εἰρωνεία τῆς ἱστορίας εἶναι, ὅμως, ὅτι στὸ μεταξὺ ἡ ἁλματώδης ἐξέλιξι τῆς τεχνολογίας τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν ἀχρήστευσε στὴν πρᾶξι καὶ αὐτὸ τὸ κίνητρο. Ἡ ἠλεκτρονικὴ διαδικασία στὴν μαζικὴ τύπωσι κειμένων καθιστᾷ σήμερα τὴν ἐπεξεργασία πολυτονικοῦ κειμένου σχεδόν ἰσοδύναμη μὲ τὴν ἐπεξεργασία μονοτονικοῦ κειμένου ἀπὸ τὴν ἄποψι τοῦ ἀπαιτουμένου χρόνου ἐργασίας. Ἀπὸ κοινωνιογλωσσολογικὴ ἄποψι, λοιπόν, ἡ κατάργησι τοῦ πολυτονικοῦ κρίνεται ὡς μία ἄστοχη, αὐθαίρετη καὶ βεβιασμένη ἐπέμβασι στὴν γραπτὴ ἀναπαράστασι τῆς ἑλληνικῆς, ἡ ὁποία περιόρισε κατὰ πολὺ καὶ χωρὶς ἀποχρῶντα λόγο τὸν ὁρίζοντα τῆς δημιουργικῆς γλωσσικῆς ἐνασχολήσεως μὲ τὴν γραπτὴ ἑλληνική, ἰδιαίτερα μεταξὺ ἀτόμων ποὺ μεγάλωσαν ἐξ ἀρχῆς μὲ τὸ μονοτονικὸ σύστημα (καὶ εἶναι σήμερα μέχρι 30 ἐτῶν). 4. Ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῆς ἱστοριογλωσσολογίας τὸ πολυτονικὸ σύστημα ἀποκαλύπτεται ὡς ἀναπόσπαστο στοιχεῖο τῆς ἱστορικότητας τῆς γραπτῆς ἀναπαραστάσεως τῆς ἑλληνικῆς, τὸ ὁποῖο ἐκδηλώνει μία συγκεκριμένη ἱστορικὴ καὶ πολιτισμικὴ διάστασι. Μὲ τὴν ἐπιφύλαξι, ὡστόσο, τῶν συμπερασμάτων γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα τοῦ πολυτονικοῦ ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῆς συστημικῆς γλωσσολογίας καὶ τῆς ψυχολογίας τῆς γλώσσας, τὸ μόνο τέλος πάντων ἐπιχείρημα ἀπὸ ἱστοριογλωσσολογικὴ ἄποψι ποὺ θὰ δικαιολογοῦσε κάπως τὴν κατάργησι τοῦ πολυτονικοῦ θὰ ἦταν ἡ θέσι ὅτι ἡ σύγχρονη μορφὴ τῆς ἑλληνικῆς ἀποτελεῖ αὐτοδύναμο γλωσσικὸ σύστημα, ἀποσχισμένο ἀπὸ τὶς παλαιότερες μορφὲς τῆς ἑλληνικῆς. Ὅμως, ὅπως βλέπουμε π.χ. στὸ ἔργο τοῦ Μπαμπινιώτη [1985], ἡ συνεχὴς, μακραίωνη καὶ ἀδιάλειπτη ἱστορικὴ ἐξέλιξι τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τῆς γραφῆς της μέσα ἀπὸ τὸν μετασχηματισμὸ τῶν διαλέκτων της καθιστᾷ τὴν ἀνωτέρω θέσι ἐντελῶς ἀνυπόστατη. Ἡ ἰδιομορφία στὴν ἐξέλιξι τῆς ἑλληνικῆς ἀναδεικνύει, ἑπομένως, τὴν ἀναγκαιότητα τῆς διατηρήσεως τοῦ πολυτονικοῦ συστήματος καὶ ἀπὸ ἱστοριογλωσσολογικὴ ἄποψι. Συμπέρασμα καὶ συζήτησι Ἡ θεώρησι τοῦ πολυτονικοῦ συστήματος κατὰ τὴν γραπτὴ ἀναπαράστασι τῆς ἑλληνικῆς μέσα ἀπὸ τὴν διεπιστημονικὴ προοπτικὴ ποὺ ἐξετάσαμε μᾶς ὁδηγεῖ ἀβίαστα στὸ συμπέρασμα, ὅτι τὸ πολυτονικὸ προάγει ἀπαραγνώριστα καὶ ἀποφασιστικὰ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς παράγοντες, οἱ ὁποῖοι βελτιστοποιοῦν τὸ σύστημα γραφῆς τῆς ἑλληνικῆς φθογγογλώσσας καὶ ἑπομένως διευρύνουν τὸ φάσμα τῶν ἐνσυνειδήτων δημιουργικῶν ἐνασχολήσεων μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καθαυτή. Ἡ διατήρησι τοῦ πολυτονικοῦ καταδεικνύεται, λοιπόν, ὅτι εἶναι ἀναγκαία. Ἡ ἐπίσημη καὶ θεσμοθετημένη ἐπαναφορά του θὰ ἀποτελοῦσε, ἑπομένως, μία πρᾶξι στοιχειώδους κοινωνικῆς καὶ πολιτισμικῆς ἠθικῆς ἀπέναντι στὸ πολυτιμότερο ἀγαθὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Μία πρᾶξι ἀξιοπρέπειας καὶ εὐθύνης ἀπέναντι στὴν ἀνθρώπινη φύσι μας, ἀπέναντι στὶς μελλοντικὲς γενιές. Οἱ ἐπιστῆμες τῆς γλώσσας βρίσκονται σήμερα σὲ μία δύσκολη φάσι τῆς πορείας τους. Τὸ ἀσυνεχὲς γλωσσολογικὸ πρότυπο κατὰ τὸ τρέχον παράδειγμα τοῦ Ferdinand de Saussure [1916], τὸ ὁποῖο διακρίνει συγχρονία καὶ διαχρονία στὴν γλῶσσα ἐν γένει καὶ ὁρίζει τὸ γλωσσικὸ σημεῖο ὡς αὐθαίρετη καὶ συμβατικὴ γλωσσικὴ μονάδα, εἰσάγει τὴν ἔννοια τῆς κατατμήσεως στὴν γλῶσσα: Ἡ πρότασι κόβεται σὲ φράσεις, ἡ φράσι κόβεται σὲ λέξεις, ἡ λέξι κόβεται σὲ μορφήματα, τὸ μόρφημα κόβεται σὲ φωνήματα, τὸ φώνημα κόβεται σὲ στοιχειώδη διαφοροποιητικὰ χαρακτηριστικά. Ἡ κατάτμησι μᾶς ἔχει φέρει σὲ ἕνα ὀδυνηρὸ ἀδιέξοδο, ὅπου, γιὰ νὰ εἴμαστε συνεπεῖς, ἐξοβελίζουμε ὁτιδήποτε συνεχές ἔξω ἀπὸ τὸν ὁρίζοντα τῆς γλωσσικότητας. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε, ὅτι ἡ εἰκόνα ποὺ ἔχουμε σήμερα γιὰ τὴν γλῶσσα (καὶ γιὰ τὴν γλωσσολογία) εἶναι ἄμεση συνέπεια τῆς ἀλφαβητικῆς γραφῆς ἐν γένει, ἡ ὁποία, παρ᾽ ὅλα τὰ ἀδιαμφισβήτητα θετικά της ἀποτελέσματα, καταργεῖ τὴν πρωτογενῆ ἔννοια τῆς γλώσσας ὡς συμβάντος [Βέργη 2003]. Ὅμως, τὰ εὑρήματα ἀπὸ πρόσφατες ἕρευνες ὑποδεικνύουν ὅτι ὑπάρχουν καὶ συνεχῆ ἐπικοινωνιακὰ φαινόμενα, τὰ ὁποῖα ὀφείλουν νὰ ἀναγνωρισθοῦν ὡς ἀδιάσπαστα στοιχεῖα τῆς γλώσσας ἐν γένει [ἐνδεικτικὰ: Lightfoot 1999, McNeill 2000]. Ἡ προσῳδία, ἡ φωνηεντικὴ ἁρμονία, ἡ σύμπραξι φωνητικῶν καὶ σωματοκινητικῶν ἐκφορῶν, τὸ ἀνεβοκατέβασμα τοῦ ρυθμοῦ τῆς ἐκφορᾶς, ὅλα αὐτὰ εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ συνεχῆ, μὴ κατατμήσιμα στοιχεῖα ποὺ συμβάλλουν ἀποφασιστικὰ στὴν μεταβίβασι καὶ κατανόησι τῶν γλωσσικῶν μηνυμάτων. Οἱ γνώσεις μας εἶναι ἀκόμα ἐλλιπεῖς ὡς πρὸς τὴν προέλευσι καὶ τοὺς συσχετισμοὺς τῶν συνεχῶν στοιχείων τῆς γλώσσας μὲ τὰ ἀσυνεχῆ. Παραδείγματος χάριν, ἀγνοοῦμε παντελῶς τοὺς λόγους, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁρισμένες γλῶσσες, ὅπως ἡ ἑλληνική, ἐμφάνισαν προσῳδία, ἐνῷ ἄλλες γλῶσσες ὄχι. Πιθανὸν ἔρχεται ὁ καιρὸς ποὺ ἡ γλωσσολογία θὰ ἀλλάξῃ παράδειγμα κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν διαρκῶς αὐξανομένων ἐμπειρικῶν εὑρημάτων. Τὸ πολυτονικὸ διατηρεῖ στὴν συλλογικὴ μνήμη τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας τὸ ὀπτικὸ ἀποτύπωμα τῆς προσῳδίας τοῦ γλωσσικοῦ της παρελθόντος, καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψι ἀποτελεῖ ἀνεκτίμητη παρακαταθήκη, διατηρῶντας ἄρρητα τοὺς λόγους, γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ ἑλληνικὴ ἀνέπτυξε κάποτε προσῳδία (καὶ μεταγενέστερα τήν ἀπέβαλε), ἔστω καὶ ἂν δὲν τούς γνωρίζουμε (ἀκόμα). Ἡ διατήρησι, λοιπόν, τοῦ πολυτονικοῦ, πέρα ἀπὸ πρᾶξι ἠθικῆς εὐθύνης, ἀποτελεῖ καὶ μία ἀναντίρρητη ἐνέργεια σωφροσύνης καὶ προετοιμασίας γιὰ ἕνα μέλλον ποὺ μπορεῖ νὰ διευρύνῃ ἀπροσμέτρητα τοὺς γλωσσικούς μας ὁρίζοντες. Βιβλιογραφία * Βέργη, Σ. (2003): Γλωσσολογία: ἐπιστήμη τῆς γλώσσας ἢ τῆς γραφῆς; Ἀθήνα: Κριτική. * Coulmas, F. (1981): Über Schrift. Φρανκφούρτη: Suhrkamp. * Fasold, R. (1991): The sociolinguistics of society. Ὀξφόρδη: Blackwell. * Haarmann, H. (1990): Universalgeschichte der Schrift. Φρανκφούρτη: Campus. * Haber, L.R. & Haber, R.N. (1981): Perceptual processes in reading: An analysis-by-synthesis model. Στὸ: Pirozzolo & Whittrock (ἐπιμ.): Neuropsychological and cognitive processes in reading. Νέα Ὑόρκη: Academic Press. * Haugen, E. (1983): The implementation of corpus planning: Theory and practice. Στὸ: Cobarrubias, J. & Fishman (ἐπιμ.): Progress in language planning: International perspectives. Βερολῖνο: Mouton. * Κωστούλα-Μακράκη, Ν. (2001): Γλῶσσα καὶ κοινωνία. Ἀθήνα: Μεταίχμιο. * Lightfoot, D. (1999): The development of language. Λονδῖνο: Blackwell. * List, G. (1981): Sprachpsychologie. Στουττγάρδη: Kohlhammer. * McNeill, D. (2000): Language and gesture. Cambridge: Cambridge University Press. * Μπαμπινιώτης, Γ. (1985): Συνοπτικὴ ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Ἀθήνα. * Παναγιωτάκης, Ν. (1995): Ἕνας σταθμὸς στὴν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς: Ἡ κατάργησι τοῦ πολυτονικοῦ. Ἀνακοίνωσι στὸ συνέδριο «Ἑλληνικὰ Γράμματα» τῆς Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας Τυπογραφικῶν Στοιχείων, Γαλλικὸ Ἰνστιτοῦτο Ἀθηνῶν, 07-10 Ἰουνίου 1995, Ἀθήνα. * Παπασπύρου, Χ. (1998): Κινηματικὴ γλῶσσα καὶ καθολικὴ γλωσσικὴ θεωρία. Ἀθήνα: Ἑλληνικὰ Γράμματα. * Παπασπύρου, Χ. (2003): Διαδρομὲς στοὺς γλωσσικοὺς ρυθμοὺς. Ἀθήνα: Ἀτραπός. * Samuels, S.J. & Eisenberg, P. (1981): A framework for understanding the reading process. Στὸ: Pirozzolo & Whittrock (ἐπιμ.): Neuropsychological and cognitive processes in reading. Νέα Ὑόρκη: Academic Press. * Saussure, F. de (1916): Cours de linguistique générale. Γενεύη. * Τσέγκος, Ι., Παπαδάκης, Θ. & Βεκιάρη, Δ. (2005): Ἡ ἐκδίκησι τῶν τόνων. Ἀθήνα: Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις. * Weigl, E. (1974): Zur Schriftsprache und ihrem Erwerb. Neuropsychologische und psycholinguistische Betrachtungen. Στὸ: Eichler, W. & Hofer, A. (ἐπιμ.): Spracherwerb und linguistische Theorien. Texte zur Sprache des Kindes. Μόναχο. * Wygotzki, L.S. (1964[1934]): Denken und Sprechen. Φρανκφούρτη: Fischer (πρώτη ἔκδοσι στὰ ρωσικὰ 1934). * Φραγκουδάκη, Ἄ. (1987): Γλῶσσα καὶ ἰδεολογία. Ἀθήνα: Ὀδυσσέας.

Letter to President of US, Barak Obama,

signed by 364 scholars of Graeco-Roman antiquity

By , April 22, 2010 2:08 AM

The Honorable Barack Obama
President, United States of America
White House
1600 Pennsylvania Avenue, NW
Washington, DC 20500

Dear President Obama,

We, the undersigned scholars of Graeco-Roman antiquity, respectfully request that you intervene to clean up some of the historical debris left in southeast Europe by the previous U.S. administration.

On November 4, 2004, two days after the re-election of President George W. Bush, his administration unilaterally recognized the “Republic of Macedonia.” This action not only abrogated geographic and historic fact, but it also has unleashed a dangerous epidemic of historical revisionism, of which the most obvious symptom is the misappropriation by the government in Skopje of the most famous of Macedonians, Alexander the Great.

We believe that this silliness has gone too far, and that the U.S.A. has no business in supporting the subversion of history. Let us review facts. (The documentation for these facts [here in boldface] can be found attached and at: http://macedonia-evidence.org/documentation.html)

The land in question, with its modern capital at Skopje, was called Paionia in antiquity. Mts. Barnous and Orbelos (which form today the northern limits of Greece) provide a natural barrier that separated, and separates, Macedonia from its northern neighbor. The only real connection is along the Axios/Vardar River and even this valley “does not form a line of communication because it is divided by gorges.”

While it is true that the Paionians were subdued by Philip II, father of Alexander, in 358 B.C. they were not Macedonians and did not live in Macedonia. Likewise, for example, the Egyptians, who were subdued by Alexander, may have been ruled by Macedonians, including the famous Cleopatra, but they were never Macedonians themselves, and Egypt was never called Macedonia.

Rather, Macedonia and Macedonian Greeks have been located for at least 2,500 years just where the modern Greek province of Macedonia is. Exactly this same relationship is true for Attica and Athenian Greeks, Argos and Argive Greeks, Corinth and Corinthian Greeks, etc.

We do not understand how the modern inhabitants of ancient Paionia, who speak Slavic – a language introduced into the Balkans about a millennium after the death of Alexander – can claim him as their national hero. Alexander the Great was thoroughly and indisputably Greek. His great-great-great grandfather, Alexander I, competed in the Olympic Games where participation was limited to Greeks.

Even before Alexander I, the Macedonians traced their ancestry to Argos, and many of their kings used the head of Herakles – the quintessential Greek hero – on their coins.

Euripides – who died and was buried in Macedonia– wrote his play Archelaos in honor of the great-uncle of Alexander, and in Greek. While in Macedonia, Euripides also wrote the Bacchai, again in Greek. Presumably the Macedonian audience could understand what he wrote and what they heard.

Alexander’s father, Philip, won several equestrian victories at Olympia and Delphi, the two most Hellenic of all the sanctuaries in ancient Greece where non-Greeks were not allowed to compete. Even more significantly, Philip was appointed to conduct the Pythian Games at Delphi in 346 B.C. In other words, Alexander the Great’s father and his ancestors were thoroughly Greek. Greek was the language used by Demosthenes and his delegation from Athens when they paid visits to Philip, also in 346 B.C.

Another northern Greek, Aristotle, went off to study for nearly 20 years in the Academy of Plato. Aristotle subsequently returned to Macedonia and became the tutor of Alexander III. They used Greek in their classroom which can still be seen near Naoussa in Macedonia.

Alexander carried with him throughout his conquests Aristotle’s edition of Homer’s Iliad. Alexander also spread Greek language and culture throughout his empire, founding cities and establishing centers of learning. Hence inscriptions concerning such typical Greek institutions as the gymnasium are found as far away as Afghanistan. They are all written in Greek.

The questions follow: Why was Greek the lingua franca all over Alexander’s empire if he was a “Macedonian”? Why was the New Testament, for example, written in Greek?

The answers are clear: Alexander the Great was Greek, not Slavic, and Slavs and their language were nowhere near Alexander or his homeland until 1000 years later. This brings us back to the geographic area known in antiquity as Paionia. Why would the people who live there now call themselves Macedonians and their land Macedonia? Why would they abduct a completely Greek figure and make him their national hero?

The ancient Paionians may or may not have been Greek, but they certainly became Greekish, and they were never Slavs. They were also not Macedonians. Ancient Paionia was a part of the Macedonian Empire. So were Ionia and Syria and Palestine and Egypt and Mesopotamia and Babylonia and Bactria and many more. They may thus have become “Macedonian” temporarily, but none was ever “Macedonia”. The theft of Philip and Alexander by a land that was never Macedonia cannot be justified.

The traditions of ancient Paionia could be adopted by the current residents of that geographical area with considerable justification. But the extension of the geographic term “Macedonia” to cover southern Yugoslavia cannot. Even in the late 19th century, this misuse implied unhealthy territorial aspirations.

The same motivation is to be seen in school maps that show the pseudo-greater Macedonia, stretching from Skopje to Mt. Olympus and labeled in Slavic. The same map and its claims are in calendars, bumper stickers, bank notes, etc., that have been circulating in the new state ever since it declared its independence from Yugoslavia in 1991. Why would a poor land-locked new state attempt such historical nonsense? Why would it brazenly mock and provoke its neighbor?

However one might like to characterize such behavior, it is clearly not a force for historical accuracy, nor for stability in the Balkans. It is sad that the United States of America has abetted and encouraged such behavior.

We call upon you, Mr. President, to help – in whatever ways you deem appropriate – the government in Skopje to understand that it cannot build a national identity at the expense of historic truth. Our common international society cannot survive when history is ignored, much less when history is fabricated.

Sincerely,

NAME
TITLE
INSTITUTION

Harry C. Avery, Professor of Classics, University of Pittsburgh (USA)

Dr. Dirk Backendorf. Akademie der Wissenschaften und der Literatur Mainz (Germany)

Elizabeth C. Banks, Associate Professor of Classics (ret.), University of Kansas (USA)

Luigi Beschi, professore emerito di Archeologia Classica, Università di Firenze (Italy)

Josine H. Blok, professor of Ancient History and Classical Civilization, Utrecht University (The Netherlands)

Alan Boegehold, Emeritus Professor of Classics, Brown University (USA)

Efrosyni Boutsikas, Lecturer of Classical Archaeology, University of Kent (UK)

Keith Bradley, Eli J. and Helen Shaheen Professor of Classics, Concurrent Professor of History, University of Notre Dame (USA)

Stanley M. Burstein, Professor Emeritus, California State University, Los Angeles (USA)

Francis Cairns, Professor of Classical Languages, The Florida State University (USA)

John McK. Camp II, Agora Excavations and Professor of Archaeology, ASCSA, Athens (Greece)

Paul Cartledge, A.G. Leventis Professor of Greek Culture, University of Cambridge (UK)

Paavo Castrén, Professor of Classical Philology Emeritus, University of Helsinki (Finland)

William Cavanagh, Professor of Aegean Prehistory, University of Nottingham (UK)

Angelos Chaniotis, Professor, Senior Research Fellow, All Souls College, Oxford (UK)

Paul Christesen, Professor of Ancient Greek History, Dartmouth College (USA)

Ada Cohen, Associate Professor of Art History, Dartmouth College (USA)

Randall M. Colaizzi, Lecturer in Classical Studies, University of Massachusetts-Boston (USA)

Kathleen M. Coleman, Professor of Latin, Harvard University (USA)

Michael B. Cosmopoulos, Ph.D., Professor and Endowed Chair in Greek Archaeology, University of Missouri-St. Louis (USA)

Kevin F. Daly, Assistant Professor of Classics, Bucknell University (USA)

Wolfgang Decker, Professor emeritus of sport history, Deutsche Sporthochschule, Köln (Germany)

Luc Deitz, Ausserplanmässiger Professor of Mediaeval and Renaissance Latin, University of Trier (Germany), and Curator of manuscripts and rare books, National Library of Luxembourg (Luxembourg)

Michael Dewar, Professor of Classics, University of Toronto (Canada)

John D. Dillery, Associate Professor of Classics, University of Virginia (USA)

Sheila Dillon, Associate Professor, Depts. of Art, Art History & Visual Studies and Classical Studies, Duke University (USA)

Douglas Domingo-Forasté, Professor of Classics, California State University, Long Beach (USA)

Pierre Ducrey, professeur honoraire, Université de Lausanne (Switzerland)

Roger Dunkle, Professor of Classics Emeritus, Brooklyn College, City University of New York (USA)

Michael M. Eisman, Associate Professor Ancient History and Classical Archaeology, Department of History, Temple University (USA)

Mostafa El-Abbadi, Professor Emeritus, University of Alexandria (Egypt)

R. Malcolm Errington, Professor für Alte Geschichte (Emeritus) Philipps-Universität, Marburg (Germany)

Panagiotis Faklaris, Assistant Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

Denis Feeney, Giger Professor of Latin, Princeton University (USA)

Elizabeth A. Fisher, Professor of Classics and Art History, Randolph-Macon College (USA)

Nick Fisher, Professor of Ancient History, Cardiff University (UK)

R. Leon Fitts, Asbury J Clarke Professor of Classical Studies, Emeritus, FSA, Scot., Dickinson Colllege (USA)

John M. Fossey FRSC, FSA, Emeritus Professor of Art History (and Archaeology), McGill Univertsity, Montreal, and Curator of Archaeology, Montreal Museum of Fine Arts (Canada)

Robin Lane Fox, University Reader in Ancient History, New College, Oxford (UK)

Rainer Friedrich, Professor of Classics Emeritus, Dalhousie University, Halifax, N.S. (Canada)

Heide Froning, Professor of Classical Archaeology, University of Marburg (Germany)

Peter Funke, Professor of Ancient History, University of Muenster (Germany)

Traianos Gagos, Professor of Greek and Papyrology, University of Michigan (USA)

Robert Garland, Roy D. and Margaret B. Wooster Professor of the Classics, Colgate University, Hamilton NY (USA)

Douglas E. Gerber, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Western Ontario (Canada)

Hans R. Goette, Professor of Classical Archaeology, University of Giessen (Germany); German Archaeological Institute, Berlin (Germany)

Sander M. Goldberg, Professor of Classics, UCLA (USA)

Erich S. Gruen, Gladys Rehard Wood Professor of History and Classics, Emeritus, University of California, Berkeley (USA)

Christian Habicht, Professor of Ancient History, Emeritus, Institute for Advanced Study, Princeton (USA)

Donald C. Haggis, Nicholas A. Cassas Term Professor of Greek Studies, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)

Judith P. Hallett, Professor of Classics, University of Maryland, College Park, MD (USA)

Prof. Paul B. Harvey, Jr. Head, Department of Classics and Ancient Mediterranean Studies, The Pennsylvania State University (USA)

Eleni Hasaki, Associate Professor of Classical Archaeology, University of Arizona (USA)

Miltiades B. Hatzopoulos, Director, Research Centre for Greek and Roman Antiquity, National Research Foundation, Athens (Greece)

Wolf-Dieter Heilmeyer, Prof. Dr., Freie Universität Berlin und Antikensammlung der Staatlichen Museen zu Berlin (Germany)

Steven W. Hirsch, Associate Professor of Classics and History, Tufts University (USA)

Karl-J. Hölkeskamp, Professor of Ancient History, University of Cologne (Germany)

Frank L. Holt, Professor of Ancient History, University of Houston (USA)

Dan Hooley, Professor of Classics, University of Missouri (USA)

Meredith C. Hoppin, Gagliardi Professor of Classical Languages, Williams College, Williamstown, MA (USA)

Caroline M. Houser, Professor of Art History Emerita, Smith College (USA) and Affiliated Professor, University of Washington (USA)

Georgia Kafka, Visiting Professor of Modern Greek Language, Literature and History, University of New Brunswick (Canada)

Anthony Kaldellis, Professor of Greek and Latin, The Ohio State University (USA)

Andromache Karanika, Assistant Professor of Classics, University of California, Irvine (USA)

Robert A. Kaster, Professor of Classics and Kennedy Foundation Professor of Latin, Princeton University (USA)

Vassiliki Kekela, Adjunct Professor of Greek Studies, Classics Department, Hunter College, City University of New York (USA)

Dietmar Kienast, Professor Emeritus of Ancient History, University of Duesseldorf (Germany)

Karl Kilinski II, University Distinguished Teaching Professor, Southern Methodist University (USA)

Dr. Florian Knauss, associate director, Staatliche Antikensammlungen und Glyptothek Muenchen (Germany)

Denis Knoepfler, Professor of Greek Epigraphy and History, Collège de France (Paris)

Ortwin Knorr, Associate Professor of Classics, Willamette University (USA)

Robert B. Koehl, Professor of Archaeology, Department of Classical and Oriental Studies Hunter College, City University of New York (USA)

Georgia Kokkorou-Alevras, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)

Ann Olga Koloski-Ostrow, Associate Professor and Chair, Department of Classical Studies, Brandeis University (USA)

Eric J. Kondratieff, Assistant Professor of Classics and Ancient History, Department of Greek & Roman Classics, Temple University

Haritini Kotsidu, Apl. Prof. Dr. für Klassische Archäologie, Goethe-Universität, Frankfurt/M. (Germany)

Lambrini Koutoussaki, Dr., Lecturer of Classical Archaeology, University of Zürich (Switzerland)

David Kovacs, Hugh H. Obear Professor of Classics, University of Virginia (USA)

Peter Krentz, W. R. Grey Professor of Classics and History, Davidson College (USA)

Friedrich Krinzinger, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of Vienna (Austria)

Michael Kumpf, Professor of Classics, Valparaiso University (USA)

Donald G. Kyle, Professor of History, University of Texas at Arlington (USA)

Prof. Dr. Dr. h.c. Helmut Kyrieleis, former president of the German Archaeological Institute, Berlin (Germany)

Gerald V. Lalonde, Benedict Professor of Classics, Grinnell College (USA)

Steven Lattimore, Professor Emeritus of Classics, University of California, Los Angeles (USA)

Francis M. Lazarus, President, University of Dallas (USA)

Mary R. Lefkowitz, Andrew W. Mellon Professor in the Humanities, Emerita, Wellesley College (USA)

Iphigeneia Leventi, Assistant Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly (Greece)

Daniel B. Levine, Professor of Classical Studies, University of Arkansas (USA)

Christina Leypold, Dr. phil., Archaeological Institute, University of Zurich (Switzerland)

Vayos Liapis, Associate Professor of Greek, Centre d’Études Classiques & Département de Philosophie, Université de Montréal (Canada)

Hugh Lloyd-Jones, Professor of Greek Emeritus, University of Oxford (UK)

Yannis Lolos, Assistant Professor, History, Archaeology, and Anthropology, University of Thessaly (Greece)

Stanley Lombardo, Professor of Classics, University of Kansas, USA

Anthony Long, Professor of Classics and Irving G. Stone Professor of Literature, University of California, Berkeley (USA)

Julia Lougovaya, Assistant Professor, Department of Classics, Columbia University (USA)

A.D. Macro, Hobart Professor of Classical Languages emeritus, Trinity College (USA)

John Magee, Professor, Department of Classics, Director, Centre for Medieval Studies, University of Toronto (Canada)

Dr. Christofilis Maggidis, Associate Professor of Archaeology, Dickinson College (USA)

Jeannette Marchand, Assistant Professor of Classics, Wright State University, Dayton, Ohio (USA)

Richard P. Martin, Antony and Isabelle Raubitschek Professor in Classics, Stanford University (USA)

Maria Mavroudi, Professor of Byzantine History, University of California, Berkeley (USA)

Alexander Mazarakis Ainian, Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly (Greece)

James R. McCredie, Sherman Fairchild Professor emeritus; Director, Excavations in Samothrace Institute of Fine Arts, New York University (USA)

James C. McKeown, Professor of Classics, University of Wisconsin-Madison (USA)

Robert A. Mechikoff, Professor and Life Member of the International Society of Olympic Historians, San Diego State University (USA)

Andreas Mehl, Professor of Ancient History, Universitaet Halle-Wittenberg (Germany)

Harald Mielsch, Professor of Classical Archeology, University of Bonn (Germany)

Stephen G. Miller, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of California, Berkeley (USA)

Phillip Mitsis, A.S. Onassis Professor of Classics and Philosophy, New York University (USA)

Peter Franz Mittag, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln (Germany)

David Gordon Mitten, James Loeb Professor of Classical Art and Archaeology, Harvard University (USA)

Margaret S. Mook, Associate Professor of Classical Studies, Iowa State University (USA)

Anatole Mori, Associate Professor of Classical Studies, University of Missouri- Columbia (USA)

Jennifer Sheridan Moss, Associate Professor, Wayne State University (USA)

Ioannis Mylonopoulos, Assistant Professor of Greek Art History and Archaeology, Columbia University, New York (USA).

Richard Neudecker, PD of Classical Archaeology, Deutsches Archäologisches Institut Rom (Italy)

James M.L. Newhard, Associate Professor of Classics, College of Charleston (USA)

Carole E. Newlands, Professor of Classics, University of Wisconsin, Madison (USA)

John Maxwell O’Brien, Professor of History, Queens College, City University of New York (USA)

James J. O’Hara, Paddison Professor of Latin, The University of North Carolina, Chapel Hill (USA)

Martin Ostwald, Professor of Classics (ret.), Swarthmore College and Professor of Classical Studies (ret.), University of Pennsylvania (USA)

Olga Palagia, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)

Vassiliki Panoussi, Associate Professor of Classical Studies, The College of William and Mary (USA)

Maria C. Pantelia, Professor of Classics, University of California, Irvine (USA)

Pantos A.Pantos, Adjunct Faculty, Department of History, Archaeology and Social Anthropology, University of Thessaly (Greece)

Anthony J. Papalas, Professor of Ancient History, East Carolina University (USA)

Nassos Papalexandrou, Associate Professor, The University of Texas at Austin (USA)

Polyvia Parara, Visiting Assistant Professor of Greek Language and Civilization, Department of Classics, Georgetown University (USA)

Richard W. Parker, Associate Professor of Classics, Brock University (Canada)

Robert Parker, Wykeham Professor of Ancient History, New College, Oxford (UK)

Anastasia-Erasmia Peponi, Associate Professor of Classics, Stanford University (USA)

Jacques Perreault, Professor of Greek archaeology, Université de Montréal, Québec (Canada)

Yanis Pikoulas, Associate Professor of Ancient Greek History, University of Thessaly (Greece)

John Pollini, Professor of Classical Art & Archaeology, University of Southern California (USA)

David Potter, Arthur F. Thurnau Professor of Greek and Latin. The University of Michigan (USA)

Robert L. Pounder, Professor Emeritus of Classics, Vassar College (USA)

Nikolaos Poulopoulos, Assistant Professor in History and Chair in Modern Greek Studies, McGill University (Canada)

William H. Race, George L. Paddison Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)

John T. Ramsey, Professor of Classics, University of Illinois at Chicago (USA)

Karl Reber, Professor of Classical Archaeology, University of Lausanne (Switzerland)

Rush Rehm, Professor of Classics and Drama, Stanford University (USA)

Werner Riess, Associate Professor of Classics, The University of North Carolina at Chapel Hill (USA)

Robert H. Rivkin, Ancient Studies Department, University of Maryland Baltimore County (USA)

Barbara Saylor Rodgers, Professor of Classics, The University of Vermont (USA)

Robert H. Rodgers. Lyman-Roberts Professor of Classical Languages and Literature, University of Vermont (USA)

Nathan Rosenstein, Professor of Ancient History, The Ohio State University (USA)

John C. Rouman, Professor Emeritus of Classics, University of New Hampshire, (USA)

Dr. James Roy, Reader in Greek History (retired), University of Nottingham (UK)

Steven H. Rutledge, Associate Professor of Classics, Department of Classics, University of Maryland, College Park (USA)

Christina A. Salowey, Associate Professor of Classics, Hollins University (USA)

Guy D. R. Sanders, Resident Director of Corinth Excavations, The American School of Classical Studies at Athens (Greece)

Theodore Scaltsas, Professor of Ancient Greek Philosophy, University of Edinburgh (UK)

Thomas F. Scanlon, Professor of Classics, University of California, Riverside (USA)

Bernhard Schmaltz, Prof. Dr. Archäologisches Institut der CAU, Kiel (Germany)

Rolf M. Schneider, Professor of Classical Archaeology, Ludwig-Maximilians- Universität München (Germany)

Peter Scholz, Professor of Ancient History and Culture, University of Stuttgart (Germany)

Christof Schuler, director, Commission for Ancient History and Epigraphy of the German Archaeological Institute, Munich (Germany)

Paul D. Scotton, Assoociate Professor Classical Archaeology and Classics, California State University Long Beach (USA)

Danuta Shanzer, Professor of Classics and Medieval Studies, The University of Illinois at Urbana-Champaign and Fellow of the Medieval Academy of America (USA)

James P. Sickinger, Associate Professor of Classics, Florida State University (USA)

Marilyn B. Skinner 
Professor of Classics, 
University of Arizona (USA)

Niall W. Slater, Samuel Candler Dobbs Professor of Latin and Greek, Emory University (USA)

Peter M. Smith, Associate Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)

Dr. Philip J. Smith, Research Associate in Classical Studies, McGill University (Canada)

Susan Kirkpatrick Smith Assistant Professor of Anthropology Kennesaw State University (USA)

Antony Snodgrass, Professor Emeritus of Classical Archaeology, University of Cambridge (UK)

Theodosia Stefanidou-Tiveriou, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece).

Andrew Stewart, Nicholas C. Petris Professor of Greek Studies, University of California, Berkeley (USA)

Oliver Stoll, Univ.-Prof. Dr., Alte Geschichte/ Ancient History,Universität Passau (Germany)

Richard Stoneman, Honorary Fellow, University of Exeter (England)

Ronald Stroud, Klio Distinguished Professor of Classical Languages and Literature Emeritus, University of California, Berkeley (USA)

Sarah Culpepper Stroup, Associate Professor of Classics, University of Washington (USA)

Nancy Sultan, Professor and Director, Greek & Roman Studies, Illinois Wesleyan University (USA)

David W. Tandy, Professor of Classics, University of Tennessee (USA)

James Tatum, Aaron Lawrence Professor of Classics, Dartmouth College

Martha C. Taylor, Associate Professor of Classics, Loyola College in Maryland

Petros Themelis, Professor Emeritus of Classical Archaeology, Athens (Greece)

Eberhard Thomas, Priv.-Doz. Dr.,Archäologisches Institut der Universität zu Köln (Germany)

Michalis Tiverios, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

Michael K. Toumazou, Professor of Classics, Davidson College (USA)

Stephen V. Tracy, Professor of Greek and Latin Emeritus, Ohio State University (USA)

Prof. Dr. Erich Trapp, Austrian Academy of Sciences/Vienna resp. University of Bonn (Germany)

Stephen M. Trzaskoma, Associate Professor of Classics, University of New Hampshire (USA)

Vasiliki Tsamakda, Professor of Christian Archaeology and Byzantine History of Art, University of Mainz (Germany)

Christopher Tuplin, Professor of Ancient History, University of Liverpool (UK)

Gretchen Umholtz, Lecturer, Classics and Art History, University of Massachusetts, Boston (USA)

Panos Valavanis, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)

Athanassios Vergados, Visiting Assistant Professor of Classics, Franklin & Marshall College, Lancaster, PA

Christina Vester, Assistant Professor of Classics, University of Waterloo (Canada)

Emmanuel Voutiras, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

Speros Vryonis, Jr., Alexander S. Onassis Professor (Emeritus) of Hellenic Civilization and Culture, New York University (USA)

Michael B. Walbank, Professor Emeritus of Greek, Latin & Ancient History, The University of Calgary (Canada)

Bonna D. Wescoat, Associate Professor, Art History and Ancient Mediterranean Studies, Emory University (USA)

E. Hector Williams, Professor of Classical Archaeology, University of British Columbia (Canada)

Roger J. A. Wilson, Professor of the Archaeology of the Roman Empire, and Director, Centre for the Study of Ancient Sicily, University of British Columbia, Vancouver (Canada)

Engelbert Winter, Professor for Ancient History, University of Münster (Germany)

Timothy F. Winters, Ph.D. Alumni Assn. Distinguished Professor of Classics, Austin Peay State University (USA)

Michael Zahrnt, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln (Germany)

Paul Zanker, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Munich (Germany)

200 signatures as of May 18th 2009.

For the growing list of scholars, please go to the Addenda.

——————————————————————————–

cc: J. Biden, Vice President, USA

H. Clinton, Secretary of State USA

P. Gordon, Asst. Secretary-designate, European and Eurasian Affairs

H.L Berman, Chair, House Committee on Foreign Affairs

I. Ros-Lehtinen, Ranking Member, House Committee on Foreign Affairs

J. Kerry, Chair, Senate Committee on Foreign Relations

R.G. Lugar, Ranking Member, Senate Committee on Foreign Relations

R. Menendez, United States Senator from New Jersey.

——————————————————————————–

Addenda

12 Scholars added on May 19th 2009:

Mariana Anagnostopoulos, Assistant Professor of Philosophy, California State University, Fresno (USA)

John P. Anton, Distinguished Professor of Greek Philosophy and Culture University of South Florida (USA)

Effie F. Athanassopoulos, Associate Professor 
Anthropology and Classics, University of Nebraska-Lincoln (USA)

Leonidas Bargeliotes, Emeritus Professor of Philosophy, University of Athens, President of the Olympic Center for Philosophy and Culture (Greece)

Joseph W. Day, Professor of Classics, Wabash College (USA)

Christos C. Evangeliou, Professor of Ancient Hellenic Philosophy, Towson University, Maryland, Honorary President of International Association for Greek Philosophy (USA)

Eleni Kalokairinou, Assistant Professor of Philosophy, Secretary of the Olympic Center of Philosophy and Culture (Cyprus)

Lilian Karali, Professor of Prehistoric and Environmental Archaeology, University of Athens (Greece)

Anna Marmodoro, Faculty of Philosophy, University of Oxford (UK)

Marion Meyer, Professor of Classical Archaeology, University of Vienna (Austria)

Jessica L. Nitschke, Assistant Professor of Classics, Georgetown University (USA)

David C.Young, Professor of Classics Emeritus, University of Florida (USA)

10 Scholars added on May 20th 2009:

Maria Ypsilanti, Assistant Professor of Ancient Greek Literature, University of Cyprus

Christos Panayides, Associate Professor of Philosophy, University of Nicosia (Cyprus)

Anagnostis P. Agelarakis, Professor of Anthropology, Adelphi University (USA)

Dr. Irma Wehgartner, Curator of the Martin von Wagner Museum der Universität Würzburg (Germany)

Dr. Ioannis Georganas, Researcher, Department of History and Archaeology, Foundation of the Hellenic World (Greece)

Maria Papaioannou, Assistant Professor in Classical Archaeology, University of New Brunswick (Canada)

Chryssa Maltezou, Professor emeritus, University of Athens, Director of the Hellenic Institute of Byzantine and Postbyzantine Studies in Venice (Italy)

Myrto Dragona-Monachou, Professor emerita of Philosophy, University of Athens (Greece)

David L. Berkey, Assistant Professor of History, California State University, Fresno (USA)

Stephan Heilen, Associate Professor of Classics, University of Illinois at Urbana-Champaign (USA)

3 Scholars added on May 21st 2009:

Rosalia Hatzilambrou, Researcher, Academy of Athens (Greece)

Athanasios Sideris, Ph.D., Head of the History and Archaeology Department, Foundation of the Hellenic World, Athens (Greece)

Rev. Dr. Demetrios J Constantelos, Charles Cooper Townsend Professor of Ancient and Byzantine history, Emeritus; Distinguished Research Scholar in Residence at the Richard Stockton College of New Jersey (USA)

3 Scholars added on May 22nd 2009:

Ioannis M. Akamatis, Professor of Classical Archaeology, University of Thessaloniki (Greece)

Lefteris Platon, Assistant Professor of Archaeology, University of Athens (Greece)

Lucia Athanassaki, Associate Professor of Classical Philology, University of Crete (Greece)

5 Scholars added on May 23rd 2009:

Georgios Anagnostopoulos, Professor of Philosophy, University of California-San Diego (USA)

Ioannes G. Leontiades, Assistant Professor of Byzantine History, Aristotle University of Thessalonike (Greece)

Ewen Bowie, Emeritus Fellow, Corpus Christi College, Oxford (UK)

Mika Kajava, Professor of Greek Language and Literature; Head of the Department of Classical Studies, University of Helsinki (Finland)

Christian R. Raschle, Assistant Professor of Roman History, Centre d’Études Classiques & Département d’Histoire, Université de Montréal (Canada)

4 Scholars added on May 25th 2009:

Selene Psoma, Senior Lecturer of Ancient History, University of Athens (Greece)

G. M. Sifakis, Professor Emeritus of Classics, Aristotle University of Thessaloniki & New York University (Greece & USA)

Kostas Buraselis, Professor of Ancient History, University of Athens (Greece)

Michael Ferejohn, Associate Professor of Ancient Philosophy, Duke University (USA)

5 Scholars added on May 26th 2009:

Ioannis Xydopoulos, Assistant Professor in Ancient History, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

Stella Drougou, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

Heather L. Reid, Professor of Philosophy, Morningside College (USA)

Thomas A. Suits, Emeritus Professor of Classical Languages, University of Connecticut (USA)

Dr Thomas Johansen, Reader in Ancient Philosophy, University of Oxford (UK)

6 Scholars added on May 27th 2009:

Frösén Jaakko, Professor of Greek philology, University of Helsinki (Finland)

John F. Kenfield, Associate Professor, Department of Art History, Rutgers University (USA)

Dr. Aristotle Michopoulos, Professor & Chair, Greek Studies Dept., Hellenic College (Brookline, MA, USA)

Guy MacLean Rogers, Kemper Professor of Classics and History, Wellesley College (USA)

Stavros Frangoulidis, Associate Professor of Latin. Aristotelian University of Thessaloniki (Greece)

Yannis Tzifopoulos, Associate Professor of Ancient Greek and Epigraphy, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)

1 Scholar added on May 29th 2009:

Christos Simelidis, British Academy Postdoctoral Fellow, Lincoln College, University of Oxford (UK)

3 Scholars added on June 2nd 2009:

Dr. Peter Grossmann, Member emeritus, German Archaeological Institute, Cairo (Egypt)

Eleni Papaefthymiou, Curator of the Numismatic Collection of the Foundation of the Hellenic World (Greece)

Evangeline Markou, Adjunct Lecturer in Greek History, Open University of Cyprus (Cyprus)

2 Scholars added on June 3rd 2009:

Aliki Moustaka, Professor of Classical Archaeology, Aristotelian University of Thessaloniki (Greece)

François de Callata, Professor of Monetary and Financial history of the Greek world, Ecole Pratique des Hautes Etudes (Paris/Sorbonne) and Professor of Financial history of the Greco-Roman world, Université libre de Bruxelles (France and Brussels)

Panorama Theme by Themocracy