Hellenic Electronic Center

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Home

Κορινθιακά - Corinthic

E-mail Print PDF

( MAP )

ΚΟΡΙΝΘΟΣ

1  Ἡ δὲ Κορινθία χώρα μοῖρα οὖσα τῆς Ἀργείας ἀπὸ Κορίνθου τὸ ὄνομα ἔσχηκε. Διὸς δὲ εἶναι Κόρινθον οὐδένα οἶδα εἰπόντα πω σπουδῇ πλὴν Κορινθίων τῶν πολλῶν. ἐπεὶ Εὔμηλός τε ὁ Ἀμφιλύτου τῶν Βακχιδῶν καλουμένων, ὃς καὶ τὰ ἔπη λέγεται ποιῆσαι, φησὶν ἐν τῇ Κορινθία συγγραφῇ – εἰ δὲ Εὐμήλου γε ἡ συγγραφὴ – Ἔφυραν Ὠκεανοῦ θυγατέρα οἰκῆσαι πρῶτον ἐν τῇ γῇ ταύτῃ, Μαραθῶνα δὲ ὕστερον τὸν Ἐπωπέως τοῦ Ἀλωέως τοῦ Ἡλίου φεύγοντα ἀνομίαν καὶ ὕβριν τοῦ πατρὸς ἐς τὰ παραθαλάσσια μετοικῆσαι τῆς Ἀττικῆς, ἀποθανόντος δὲ Ἐπωπέως ἀφικόμενον ἐς Πελοπόννησον καὶ τὴν ἀρχὴν διανείμ αντα τοῖς παισὶν αὐτὸν ἐς τὴν Ἀττικὴν αὖθις ἀναχωρῆσαι, καὶ ἀπὸ μὲν Σικυῶνος τὴν Ἀσωπίαν, ἀπὸ δὲ Κορίνθου τήν Ἐφυραίαν μετoνομασθῆναι.

Κόρινθον δὲ οἰκοῦσι Κορινθίων μὲν οὐδεὶς

ἔτι τῶν ἀρχαίων, ἔποικοι δὲ ἀποσταλέντες ὑπὸ Ῥωμαίων, αἴτιον δὲ τὸ συνέδριον τὸ Ἀχαιῶν: συντελοῦντες γὰρ ἐς αὐτὸ καὶ οἱ Κορίνθιοι μετέσχον τοῦ πολέμου τοῦ πρὸς Ῥωμαίους, ὅν Κροτίλαος στρατηγεῖν Ἀχαιῶν ἀποδειχθεὶς παρεσκεύασε γενέσθαι τούς τε Ἀχαιοὺς ἀναπείσας ἀποστῆναι καὶ τῶν ἔξω Πελοποννήσου τοὺς πολλούς. Ῥωμαῖοι δὲ ὡς ἐκράτησαν τῷ πολέμῳ, παρείλοντο μὲν καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων τὰ ὅπλα καὶ τείχη περιεῖλον, ὅσαι τετειχισμέναι πόλεις ἦσαν: Κόρινθον δὲ ἀνάστατον Μομμίου ποιήσαντος τοῦ τότε ἡγουμένου τῶν ἐπὶ στρατοπέδου Ῥωμαίων, ὕστερον λέγουσιν ἀνοικίσαι Καίσαρα, ὃς πολιτείαν ἐν Ῥώμῃ πρῶτος τὴν ἐφ’ ἡμῶν κατεστήσατο: ἀνοικίσαι δὲ καὶ Καρχηδόνα ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῆς αὐτοῦ.

ΚΟΡΙΝΘΟΣ

1 Η Κορινθιακή χώρα η οποία είναι τμήμα τής Αργολίδος, έλαβε τό όνομα από τόν Κόρινθο (1). Ότι δέ ο Κόρινθος ήταν γυιός τού Διός, δέν γνωρίζω κανείς μέχρι τώρα νά τό έχει υποστηρίξει, εκτός από τήν πλειονότητα τών Κορινθίων. Ο Εύμηλος (2), ο γυιός τού Αμφιλύτου, από τήν οικογένεια τών λεγομένων Βακχιδών (3), ο οποίος καθώς λέγεται έγραψε καί έπη, στό έργο του περί Κορινθίας –εάν τό σύγγραμμα είναι τού Ευμήλου– αναφέρει ότι πρώτη η κόρη τού Ωκεανού (4), η Έφυρα (5) κατοίκησε τούτη τήν γή, αργότερα δέ ο Μαραθώνας, ο γυιός τού Επωπέως (5), τού γυιού τού Αλωέως (5), τού γυιού τού Ηλίου, γιά ν’ αποφύγη ανομίες καί ύβρεις τού πατρός του, μετοίκησε στά παράλια τής Αττικής’ όταν δέ απέθανε ο Επωπεύς, επέστρεψε στήν Πελοπόννησο καί, αφού διένειμε τό κράτος μεταξύ τών γυιών του, αμέσως αναχώρησε γιά τήν Αττική. Η μέν Ασωπία (5) έλαβε τό όνομα αυτό από τόν Σικυώνα (5), η δέ Εφυραία (5) μετονομάσθηκε έτσι από τόν Κόρινθο.

Στήν Κόρινθο (6) πλέον δέν κατοικεί κανείς απόγονος τών αρχαίων Κορινθίων, παρά έποικοι οι οποίοι εστάλησαν σέ αυτήν από τους Ρωμαίους, αιτία δέ αυτού ήταν τό συνέδριο τών Αχαιών (7): διότι καί οι Κορίνθιοι, μετέχοντες σέ αυτό, έλαβ αν μέρος στόν πόλεμο εναντίον τών Ρωμαίων, τόν οποίον ο Κριτόλαος (7), εκλεγείς στρατηγός τ ών Αχαιών, προετοίμασε καί εξετέλεσε, αφού έπεισε ν’ αποστατήσουν καί τούς Αχαιούς καί τούς περισσοτέρους από τούς εκτός Πελοποννήσου Έλληνες. Οι Ρωμαίοι δέ, όταν ενίκησαν στόν πόλεμο, αφαίρεσαν τά όπλα καί από τούς υπολοίπους Έλληνες καί γκρέμισαν τά τείχη από όσες πόλεις ήσαν περιτειχισμένες, τήν δέ Κόρινθο κατέστρεψε ο Μόμμιος, ο οποίος τότε ηγείτο τού ρωμαϊκού στρατεύματος. Κατόπιν, όπως λέγουν, τήν ανοικοδόμησε ο Καίσαρας (8), ο οποίος πρώτος εισήγαγε στήν Ρώμη τό πολίτευμα τό οποίο επικρατεί καί σήμερα: επίσης καί τήν Καρχηδόνα ανοικοδόμησε κατά τήν διάρκεια τής εξουσίας του

1. Κόρινθος: Σύμφωνα με τις μυθολογικές παραδόσεις και κατά τον Παυσανία, ο επώνυμος ήρωας ιδρυτής τής Κορίνθου, γυιός τού Διός.

2. Εύμηλος: Κορίνθιος επικός ποιητής, γυιός τού Αμφιλύτου τού Ακαρνάνος, χρησμολόγου επί εποχής Πεισιστράτου (Ηρόδοτος). Τό έπος του «Κορινθιακά» δέν διεσώθη, όμως κυκλοφορούσαν αποσπάσματά του’ γι’ αυτό ο Παυσανίας αναφέρεται σέ «συγγραφή» καί όχι σέ «έπος»

3. Βακχιάδες ή Βακχίδες: αριστοκρατικό γένος στήν Κόρινθο, καταγόμενον από τόν Βάκχι. Κυβέρνησαν από τόν 9ο αι. π.Χ., αρχικώς βασιλικώς (μέχρι τό 748 π.Χ.), έπειτα ολιγαρχικώς. Ανετράπησαν από τόν Κύψελο τό 657 π.Χ.

4. Κατά τήν Ελληνική μυθολογία ο Ωκεανός ήταν ο μέγας καί ευρύς ποταμός ο οποίος περιέβρεχε τήν γή από παντού, καί τού οποίου τά ρεύματα, επανερχόμενα στό σημείο από όπου ξεκίνησαν, εξακολουθούσαν τήν αδιάκοπτη ροή τους χωρίς νά έχουν ούτε πηγή ούτε εκβολή. καί οι αστέρες, καί σέ αυτόν καταβυθίζονται καθώς δύουν. Ο Ωκεανός ήταν τό αρχικό στοιχείο τού κόσμου, ο πατέρας τών θεών καί τό δημιουργικό στοιχείο απάντων τών πραγμάτων. Κατ’ αναλογία τής δυάδος Ουρανού καί Γαίας, δημιουργήθηκε καί η δυάδα τού πατέρα Ωκεανού καί τής μητέρας Τηθύος, καί από αυτή τήν ένωση -κατά τήν Θεογονία τού Ησίοδου- γεννήθηκαν 3000 ποταμοί (ποτάμιοι θεοί) καί 3000 Νύμφες, ως πρόγονοι πολλών ανθρωπίνων γενών. Ο Ηρόδοτος ταύτισε πρώτος τόν Ωκεανό μέ τήν θάλασσα. Από τότε η λέξη σημαίνει τίς πολύ μεγάλες εκτάσεις αλμυρής θάλασσας. Ύστερα από τόν Αριστοτέλη η εξωτερική μεγάλη θάλασσα λεγόταν Ωκεανός, σέ αντίθεση μέ τήν εσωτερική ως Μεσόγειο.

Εξαπλώνονται δέ καί στά τέσσερα σημεία τού ορίζοντος. Εξ αυτού ανατέλλουν η Ηώ, ο Ήλιος

5. Έφυρα: άλλη παράδοση λέει ότι τήν Κόρινθο ίδρυσε η μυθική Έφυρα, κόρη τού Ωκεανού, καί γι' αυτό ονομάσθηκε Εφύρα καί η γύρω περιοχή Εφυραία. Η περιοχή μοιράσθηκε στούς δύο γυιούς τής Έφυρας καί τού Ηλίου, Αλωέα καί Αιήτη. Φεύγοντας γιά τήν Κολχίδα, ο Αιήτης παράδωσε τήν αρχή στόν Βούνο, γυιό τού Ερμή. Μετά τόν θάνατο ωστόσο τού Βούνου, η Εφυραία (δλδ η μετέπειτα Κόρινθος) πέρασε στήν εξουσία τού Αλωέως, καί από αυτόν στόν γυιό του, τόν Επωπέα. Μετά τόν θάνατο τού Επωπέως, η Κόρινθος μοιράσθηκε στά εγγόνια του, τούς Σικυώνα καί Κόρινθο. Ο Κόρινθος πέθανε άτεκνος, οπότε οι Κορίνθιοι κάλεσαν από τήν Ιωλκό τήν κόρη τού Αιήτη Μήδεια, η οποία, ύστερα από τίς τραγικές περιπέτειές της, άφησε τόν θρόνο στόν Σίσυφο, γυιό τού Αίολου.

5 & 6 : Κατά τούς ετυμολόγους οι λέξεις Έφυρα καί Κόρινθος είναι συγγενείς εννοιολογικώς: έφυρα (εκ τής οποίας η γέφυρα) σημαίνει υψηλή σκοπιά, κεφαλόβρυσο, κορυφή. Καί τήν ίδια σημασία έχει η λέξι Κόρινθος, παραγομένη από τό κάρα (κεφαλή), κόρυς, κόρυμβος,. κρανίο, κάρανος, κορυφή.

6. Κόρινθος. Η αρχαία Κόρινθος κατοικήθηκε από τα Νεολιθικά χρόνια (5000-3000 π.Χ.). Ετυμολ.: α) από τό Κοριν-θου, πού σημαίνει τό μεσόφρυδο, τό μέρος τού μετώπου μεταξύ τών φρυδιών, επειδή η Κόρινθος αποτελεί τό μεσόφρυδο τών δύο θαλασσών. β) από τό πελασγικό Κοριν-θου, πού σημαίνει τήν ζεύξη, τήν περιοχή η οποία ενώνει δύο όμοια αλλά χωριστά πράγματα, όπως εδώ τήν θάλασσα τού Κορινθιακού καί εκείνη τού Σαρωνικού.

7. Στίς αρχές τού 3ου αι. π.Χ., εκδιώχθηκαν από τήν Αχαΐα οι Μακεδόνες, καί τότε δημιουργήθηκε (280 π.χ. ) ένα «κοινόν» τό οποίον ονομάσθηκε Αχαϊκή Συμπολιτεία. Κέντρο τής Συμπολιτείας, στήν αρχή, ήταν τό αφιερωμένο στόν Δία Ομάριο Άλσος, κοντά στό Αίγιο, όπου γινόταν η Γενική Συνέλευση δύο φορές τόν χρόνο, τό τέλος τής ανοίξεως καί τού φθινοπώρου, επί τρείς ημέρες. Αργότερα, ύστερα από πρόταση τού Φιλοποίμενος, οι συνελεύσεις εγίνοντο διαδοχικώς στίς πόλεις τής Συμπολιτείας. Μέ τήν εκλογή τού φιλοπολέμου Κριτολάου, τό 146 π.Χ., αρχίζει νά φαίνεται η ρήξη μεταξύ Ρωμαίων καί Αχαιών. Τήν άνοιξη τού 146 π.Χ. η αντιπροσωπεία τών πόλεων αποφάσισε πόλεμο κατά των Ρωμαίων. Ο Κριτόλαος συγκρούσθηκε μέ τόν Καικίλιο Μέτελλο στήν Σκάρφεια τής Λοκρίδος. Σ’ εκείνη τήν μάχη σκοτώθηκε ο Κριτόλαος, οπότε ο διάδοχός του Δίαιος κήρυξε γενική επιστράτευση μεταξύ τών πόλεων τής Συμπολιτείας. Κοντά στόν Ισθμό δόθηκε η μεγάλη μάχη εναντίον τού στρατού τού Λευκίου Μομμίου, ο οποίος αποτελείτο από 30.000 στρατιώτες. Ο Αχαϊκός στρατός κατανικήθηκε καί ο Μόμμιος κατέστρεψε ολοσχερώς τήν Κόρινθο. Αυτή η καταστροφή σήμανε καί τό τέλος τής αρχαίας ελληνικής ιστορίας.

8. Ο Ρωμαίος στρατηγός Γάϊος Ιούλιος Καίσαρας (Gaius Julius Caesar) (13 Ιουλίου 100 π.Χ.–15 Μαρτίου 44 π.Χ.). Ξανάκτισε εκ θεμελίων τήν Κόρινθο, τήν οποία, πρίν από 100 χρόνια, είχε καταστρέψει τελείως ο Μόμμιος, καί σχεδίασε τήν διάνοιξη τού Ισθμού τής Κορίνθου, η οποία ματαιώθηκε εξ αιτίας τής δολοφονίας του.

 


 


Corinth

1 The Corinthian land is a part of Argolis, and received its name after Corinthus1. I have never known anyone who supported the idea that Corinthus was son of Zeus, except the majority of the Corinthians. Eumelus2, the son of Amphilytus, of the family called Bacchidae3, who is said to have composed epic poems, in his work about Corinthia (if indeed this is the work of Eumelus) he states that the first daughter of Oceanus4, Ephyra5, lived on the land, on which later lived Marathon, the son of Epopeus, son of Aloeus, who was the son of Helius (Sun), and who in order to avoid the lawless acts and hubris of his father, migrated to the sea coast of Attica; and when Epopeus died he returned to Peloponnesus, divided his kingdom among his sons, and returned to Attica; and Asopia5 was renamed after Sicyon5, and Ephyraea5 after Corinthus.

2  Corinth is no longer inhabited by descendants of the ancient Corinthians, but by colonists sent by the Romans, and this vwas as result of the decision received at the congress of the Achaean League6. The Corinthians, being members of it, joined in the war against the Romans, with Critolaus7, who was appointed general of the Achaeans, persuading the Achaeans and the majority of the Greeks outside the Peloponnesus to revolt. When the Romans won the war, they carried out a general disarmament of the Greeks and dismantled the walls of such cities which were fortified. Corinth was destroyed by Mummius, who at that time commanded the Romans army. It is said that afterwards it was rebuilt by Caesar8, who was the author of the present constitution of Rome, and which is in force until today, and who also rebuilt the city of Carthage during his reign.

3  Within the land area of Corinthos there is a place called Crommyon named after Cromus the son of Poseidon. In this place they say lived a fearsome wild sow called Phaea; tradition claims that  killing this sow was one of the feats of Theseus. A little further up from the shore, in the pine forest, at the time of my visit, there was an altar dedicated to Melicertis9. As they say, to this place the boy Melicertis was brought to the shore by a dolphin; Sisyphus found him lying there dead and gave him burial at the Isthmus, establishing the Isthmian games in his honor.

4 At the entrance of the Isthmus is the place where the brigand Sinis used to take hold of the tops of pine trees and pulled them down to the earth. Then he would challenge any one who passed by to a fight. Those whom he overcame in the fight, he would tie to the trees, and then allow the trees, after cutting the ties to swing up again. In this way, each of the pines used to drag to itself the bound man, and as the bonds continued to hold, he was stretched equally in both ways, and the man was torn in two. This also the way in which Sinis himself was slain by Theseus. For Theseus rid all the evildoers on the road from Troezen to Athens, killing those whom I have enumerated and, in sacred Epidaurus, Periphetes, thought to be the son of Hephaestus, who used to fight with a bronze club.

A story circulated about their land by the Corinthians is not a first, because I believe the Athenians were the first to  spread such a story to glorify Attika. The story by the Corinthians says that Poseidon had an arguments with Helius as to who owns the Corinthian land, and Briareos who had been appointed as judge assigned the Isthmus and the land close to it to Poseidon, and the high areas which overlook the city to Helius. Since then, they say, the Isthmus has belonged to Poseidon.

[7]  It is worth while to see a theater and a race-track built totally out of white marble. Inside the god’s altar there are  statues portraying athletes who have been victorious at the Isthmian games, on one side, and on the other side  there are a number of pine trees, most of then growing straight up.

On the temple, which is not very large, stand statues of Triton cast of bronze. In the front part of the temple stand two images of Poseidon and a third of Amphitrite and the Sea, which are also cast of bronze.  The offerings inside the temple were dedicated in our times by Herodes the Athenian (Atticus) and were four horses, covered with gold except for their hoofs, which were made of ivory.

[8] On the chariot standing Amphitrite and Poseidon, and there is the boy Paemon, seated straight up on a dolphin. These are also made of ivory and gold. In the middle of the base on which the chariot stands, it has been wrought a Sea holding up a young Aphrodite and on the other side are the nymphs called Nereids. I know that there are altars for them in other parts Greece, and that some Greeks have dedicated areas of the sea-coast to them, where they also honoring Achilles. In Gavala there is a sanctuary dedicated to Doto

In Gabala there is a holy sanctuary of Doto, where there was still remaining the robe by which the Greeks say that Eriphyle was bribed to wrong her s Alcmaeon.

[9] Among the reliefs on the base of the statue of Poseidon are the sons of Tyndareus, because these two are believed to be saviors of ships and of sailors.  The other offerings are images of Calm and of Sea, a horse like a whale from the breast onward, Ino and Bellerophontes, and the horse Pegasus.


1. Corinthos: According to mythological tradition, and as per Pausanias’s, he was the hero who found and after whom was named the city of Corinth.

2. Eumilus: Corinthian epic poet, son of Amfilytus of Akarnania, prophet of the era of Peisitratus (Herodotus). His epic poem “Corinthiaka” did not survive, however segment of it were in circulation and this is the reason Pausanias refers to it as writing and not as an epic work.

3. Bacchiades or Bacchi: Noble family of Corinth, hailing from Bacchius. Rained during the 9th century B.C, as originally as royalty (until 748 B.C.) and then as oligarchy. Were overturned by Cypselas in the year 657 B.C.

4. According to the Greek mythology, Oceanus was a great and wide river who surrounded all the land, and of its tributaries were returning to the point from which had originated, continuing their never ending flow of water without having neither source or estuary, and the stars when they were setting, they would submerge in it.

Oceanus was the initial element of the cosmos, the father of gods and the power that created all things. According to the belief about with the creation, the duo Uranus and Gaia had created another duo, that of the father Oceanus and Titheous and from this union “according to the Theogony of Hesiodus” there were born 3000 rivers (god of the rivers) and 3000 Nymphs which were the ancestors of many human races. Herodotus was the first to equate Oceanus with the sea. Since then this word has the meaning of the vast areas of salt seas. After Aristotle, the vast great sea was called Oceanus (Ocean) in contrast with the seas which are surrounded by land and which were defined as Mesogeios (in the middle of land).

5. Efyra: another tradition claims that mythical Efyra, the daughter of Oceanus, found the city of Corinth which initially was named Efyra and the sourounding area Efyraia. The land was divided between Efyra’s and Heleios’ two sons, Aloeas and Aietes. Before he departed for Kolhida, Aietes established as his regent Vounos, the son of Hermes.

After the death of Vounos, Efyraia (which later was renamed Corinth) came under Aloeas, and from him it was passed on to his son Epopeus. After the death of Epopeus, Corinth was devided among his grandchildren, Siciona and Corinthus. Corinthus died childless, and the Corinteans called from Iolkos the daughter of Aietes, Medea, who under very tragic conditions, bequithed the throne to Sisyfus, the son of Aiolus.

5 & 6 : According to etymologists the words Efyra and Corinth are related in meaning: Efyra (is derived from the word γέφυρα (bridge of a ship), a high observation point, or a summit). The word Corinth has the same meaning, and is related to the words:κάρα (head), κόρυς (helmet), κόρυμβος (farthest point, prowe of a ship), κρανίο (scull), κάρανος (Archon), κορυφή (mountain summit).

6. Corinth. Ancient Corinth was inhabited during the Neolithic era (5000-3000 B.C.)

Etymology: a) The words Korin-thou, mean «in the middle of the eye-brow», the part of a forehead between the two eye-brows, because Corinth is the eye-brow of the two seas. b) from the Pelasgic word «Korin-thou» which means coupling the area which connects two similar but separate things, as are the sea of the Corinthean and Saronic gulfs.

7. In the begining of the 3rd century B.C., the ancient Macedons were expeled from Achaia, and it was then that it was formed the Achaean League. The center of the League, in the begining, was devoted to the Omarion Grove Zeus, near Aigeion, where the General Assembly met for three days, twice per year, at the end of the Spring and Fall. Later, on the reguest of Philopoimon, the assembly meetings were alternated among the cities of the League. With the election of the bellicose Critolaus, in the year 146 B.C., begins the rift between Romans and Achaeans, and in the Spring of 146 B.C. the representatives of the cities decided to go to war against the Romans. In a battle which took place at Skarfeia of Locris against the Roman army under the command of Kaikilius Metellus, Critolaus was killed and the successor of Diaius, called to arms all the cities of the League. In the vicinity of Isthmus took place a great battle against the Roman army commanded by Leucius Mommius, which numbered 30,000 legionairs. The army of Achaians was defeated and Mommius destroyed totally the city of Corinth. The destruction of this city marks the end of the ancient Greek history.

8. The Roman general Gaius Julius Caesar (b. July 13, 100 B.C., d. March 15, 44 B.C.), rebuilt again the city of Corinth from the foundation up, which 100 years earlier had been destroyed totally by Mommious. Gaius was also planning to open the Isthmus of Corinth, but he was not able to do so because in the mean time he was assassinated.

9. Melicertis was the mythological son of Adamantos and Ino, the daughter of Kadmos.

 


Last Updated on Friday, 07 January 2011 16:15  
Copyright © 2019 Hellenic Electronic Center. All Rights Reserved.

HEC Sponsors

greece.org - US Website Sponsor
ehk.gr - GR Website Sponsor

facebook

Polls

Parthenon Marbles
 

Credit or PayPal

Enter Amount: